Vrouwenvoetbal

Op dit moment staat Nederland in het teken van het vrouwenvoetbal. Het Nederlands elftal presteert prima, en er ontstaat zowaar een oranje koorts. Gisterenavond was de halve finale tegen Engeland, en hoewel Engeland beslist een goede ploeg heeft, heeft Nederland ruimschoots gewonnen. Aanstaand weekend Denemarken, zou Nederland dan echt…?

Al kijkend moest ik terugdenken aan de opkomst van het vrouwenvoetbal in Nederland, zo’n 30 jaar geleden. Het was de tijd dat ik zelf ook actief voetbalde. Op niveau 0,0 weliswaar, maar het is en blijft een leuke sport. Ik woonde toen in een klein dorp en de plaatselijke voetbalclub fungeerde als sociaal cement. Vrijwel iedere jongere was er lid van en van de ouderen waren er veel als vrijwilliger bij de club aan de slag.

Als jong volwassene heb je natuurlijk wel een probleem als je wel wilt, maar eigenlijk gewoon niet kunt voetballen. Want een uitdaging is het dan wel, op zondagochtend om 10:00 op het veld staan. De avond ervoor was het hele elftal tot diep in de nacht in de disco, kroeg of bij een optreden van een band te vinden. Dan is 10:00 best wel een beetje vroeg…de enige regel die we hadden en ook best streng handhaafden was: Je bent er, en op tijd. In welke staat van ontbinding dan ook. Gelukkig dat we vaak tegen soortgelijke tegenstanders voetbalden.

In die tijd ontstonden ook de eerste meisjes en damesteams. Ook zij moesten wel eens op wat lastiger tijdstippen spelen, maar ik kan me nog goed herinneren dat zij aanzienlijk meer publiek trokken dan wij. Kwamen wij niet verder dan een handje vol toeschouwers, meestal stonden er meer mensen op het veld dan er omheen, bij het damesvoetbal was het altijd drukker. Vooral vriendjes of potentiele vriendjes vermoed ik, maar toch. En gisterenavond? In Twente waren er tienduizenden. Ja, dat vrouwenvoetbal, dat komt er wel.  Leuk!