Leren van medecursisten

Ik geef met regelmaat cursussen, workshops en masterclasses. En tegenwoordig is nogal eens de vraag: ja maar, hoe zit het met de interactie met medecursisten? Hoe kunnen ze onderling van elkaar leren? En zeker, als je toevallig medecursisten hebt met de nodige ervaring, dan is daar veel van te leren. Maar soms zijn de verwachtingen op dit gebied wel heel hoog gespannen.

Het komt mij af en toe over als in een wachtkamer bij een dokter. De dokter komt binnenlopen en zegt: “nou, jullie hebben met elkaar vast heel veel kennis van en ervaring met allerlei ziektes. Dus daar komen jullie vast onderling wel uit. Succes!”. Vervolgens gaat zij met man en kinderen genieten van de rest van de dag. Ik denk dat u ook vindt dat dat toch niet de bedoeling is. De dokter is de expert. Natuurlijk, de medepatiënten in de wachtkamer kunnen best eens iets nuttigs ter sprake brengen. Maar laten we de rol van de dokter, als expert op theoretisch en praktisch terrein, niet vergeten.

Zo zie ik mijn rol ook. Als ik als docent in een lokaal rondloop dan vind ik het mijn rol bepaalde expertise, theoretisch en praktisch, te delen. Dat de cursisten de ruimte krijgen om hun kennis en ervaring ook voor het voetlicht te brengen vind ik vanzelfsprekend. Maar de rol van een docent is bepaald niet alleen die van een soort van “procesbegeleider” of iets dergelijks. Dat zou immers een grote onderbenutting zijn van wat je van een docent mag verwachten.