Zuiderzeepad

Afgelopen weekend was het zover: op de Roode Steen van Hoorn vierden we het voltooien van het Zuiderzeepad. Het grootste rondje wat we ooit hebben gelopen: 21 etappes van tussen de 15 en 32 kilometer. Totaal 490 kilometer, langs de Zuiderzee uiteraard. Hoewel, aan de oostkant, dus bij Harderwijk, Nijkerk, Nunspeet en dergelijke, duik je flink wat kilometers het binnenland in. Fraaie bossen in die omgeving, dat wel.

Op https://isditleuk.nl/wandelen/ zijn beschrijvingen te vinden van de wandelingen, met (leuke) stukjes video als impressie erbij. Het blijft toch leuk om niet alleen te wandelen, maar ook te proberen via IsDitLeuk.nl anderen aan te zetten dat (meer) te gaan doen. Het klinkt oubollig, wandelen, maar op het Zuiderzeepad zijn we regelmatig positief verbaasd geraakt van de mooie stadjes en dorpjes die Nederland heeft. Gelegen aan de vroegere Zuiderzee, met vaak een historie van eeuwen. En toch goed te behappen; het worden hier natuurlijk nooit Parijse of Berlijnse toestanden.

Welk pad we volgend jaar gaan wandelen? Dat is nog even spannend, maar dat het een leuke bezigheid is die we zeker willen voortzetten…dat staat als een paal boven water.

Agile: kleine stappen

Agile grijpt om zich heen als de Spaanse griep nu precies 100 jaar geleden. En zeker, er zijn absoluut positieve effecten van Agile te noemen; focus op business value, samenwerking tussen mensen met verschillende expertises, op kortere termijn concreet, bruikbaar resultaat…

Toch kriebelt Agile verschrikkelijk bij mij. Omdat het wel een heel erg hosanna verhaal is geworden. Dat is niet alleen niet waar, het is ook niet handig. Want tja, ooit komt dat verhaal als een boemerang achterop je eigen hoofd terecht. Een evenwichtiger perspectief op Agile lijkt mij nodig en handig. Zodat we weten wanneer, waar, door wie, waarom en hoe het goed toepasbaar is. En vooral: wanneer niet.

Ik was in mei en juni een paar weken op vakantie: Wandelen in Albanië. Aan te raden voor de liefhebbers; maar een paar uur van Schiphol en toch een (nog) andere wereld. Nu is Albanië bepaald niet vlak, dus de wandelingen bevatten heel wat hoogtemeters. Nu bezit ik nogal lange benen dus grotere of kleinere stappen maakten mij niet zoveel uit. Na een paar dagen begon het een paar anderen in de groep op te vallen. Degenen met korte benen vooral. Die maakten vanzelfsprekend alleen maar kleine stappen. Heel Agile zag dat er wel uit. Maar ja, als een paar rotsblokken net iets te hoog zijn, en je benen net iets te kort, dan heb je een probleem.

Moraal van het verhaal: als je in staat bent om kleine én grote stappen te zetten, ben je wellicht toch net iets beter af dan je alleen kleine stappen in je repertoire hebt. Met andere woorden: de Agile aanpak en mindset werkt prima. Soms. En soms moet je uitwijken naar een andere methodiek, framework, werkproces, mindset of wat dan ook. En zo is dat voor een wandelvakantie, maar ook voor een bedrijf. Ik blijf me er toch over verbazen dat jaren geleden geprobeerd werd alles, maar dan ook werkelijk alles, in een projectaanpak te persen. En dat diezelfde bedrijven nu proberen alles in een Agile-aanpak te persen. Want wat zal het dan over 5 jaar zijn?

Wandelen 2018

Het weer leent zich er nu nog niet direct voor, maar het duurt niet lang meer of het seizoen voor nieuwe wandeltochten begint. Ik heb er zin in. Vroeger had ik een enorme hekel aan wandelen, met name omdat het zo langzaam gaat. Maar ik ben er achter gekomen dat wandelen juist een heel aangenaam tempo heeft. Je hebt de tijd om de hele omgeving te scannen zonder dat je bang hoeft te zijn van de weg af te raken met fiets of auto. Bovendien gaat het veel minder langzaam dan ik ooit dacht. Als je in de verte een kerktoren ziet, dan sta je er binnen een halfuur naast. Nog beter dan een kerktoren vind ik het als een parasol met bijbehorend terras in zicht komt. Daar ben je gek genoeg nog sneller.

Dit jaar gaan we in ieder geval aan het eind van de zomer een paar weken wandelen in Spaans Baskenland, bij de Picos de Europa. De naam doet vermoeden dat dit de hoogste bergen van Europa zijn, maar dat is niet het geval. Behoorlijk ruig is het er wel. Wij gaan er een meerdaagse trektocht doen en daarnaast een aantal dagwandelingen. Ook in Nederland zullen we de nodige wandelingen maken. Zo moeten, na 20 jaar, de laatste paar stukken Pieterpad maar eens worden gedaan. Of, op verzoek van onze dochter, af en toe eens een weekend in Twente, de Achterhoek of Limburg worden gepland. Met andere woorden, of we maar willen ophoepelen.

We zullen zien waar we allemaal terecht komen, maar de benen en schoenen hebben er in ieder geval zin in.

 

Colombia

Het is januari en in Nederland is het koud. Wij zitten hier in t-shirt en korte broek op een terras met uitzicht op Salento. Een dorp een paar honderd kilometer ten zuiden van Medellín. Van Salento had u waarschijnlijk nog nooit gehoord, maar bij Medellin gaat vast een belletje rinkelen. Colombia dus. En u begrijpt, we zijn bezig met mijn favoriete tijdverdrijf: vakantie. We zijn inmiddels anderhalve week in Colombia en hebben nog bijna twee weken te gaan.

Palmen in de buurt van Salento

Tot nu toe bevalt het land buitengewoon. U kunt zich de reacties voorstellen van familie en vrienden toen wij vertelden naar dit land te gaan. Maar wij hebben een buitengewoon relaxed gevoel hier, ook ’s avonds. Natuurlijk moet je, net als op de meeste andere plaatsen in deze wereld, wel een beetje opletten. Maar de mensen zijn buitengewoon vriendelijk en behulpzaam. Al is dat laatste vaak wel in het Spaans en dat is voor ons nog wel een opgave. We komen veel andere alleenreizende stellen en alleengaanden tegen, dus we voelen ons bepaald niet uitzonderlijk. Wat vooral aardig is; Colombianen zelf zijn op dit moment massaal op reis in eigen land. Het is ook voor hen vakantietijd, en na heel wat jaren van treurnis genieten zij zo te zien met volle teugen van de hernieuwde veiligheid.

Ik meet de toestand van een land wel eens af aan de manier waarop mensen in het verkeer met elkaar omgaan. Eerlijk gezegd had ik vooraf daarvan geen hoge verwachtingen, maar ik moet zeggen…het valt me mee. Met name voetgangers moeten het in veel landen ontgelden, maar het komt hier toch zeker wel een paar keer per dag voor dat auto’s inhouden als je wilt oversteken. Het klinkt misschien niet al te hoog gegrepen, maar vooralsnog is het ver boven het wereldgemiddelde. Ook in de bus, taxi, collectivos en de jeeps waarvan we gebruik maken krijg je niet elke minuut het gevoel dat je einde nabij is. Hoewel er wel opvallend veel aan willekeurige kant en in welke bocht ook wordt ingehaald. Enige echt opvallende is dat de grote hoeveelheid verkeersborden toch op zijn best als suggesties worden opgevat. En waarschijnlijk meer als decoratie worden gezien. Zo zijn er eindeloos veel borden te vinden die een maximumsnelheid van 30 of 40 km/u aangeven. Doorrijden met 80 of 100 km/u, zonder de minste neiging het rempedaal enigszins in te drukken, is echter zonder blikken of blozen de norm.

Transport…

Ook de grote hoeveelheid politie en controleposten bemand door fors bewapende militairen zijn voor ons als gemiddelde Nederlander wel wat ongewoon. Waarschijnlijk nog te wijten aan vroeger tijden. Tot nu toe werd een busje waarin wij zaten eenmaal aangehouden. We zagen al aan de blik van de agent dat er niets klopte van de administratie, maar we mochten toch binnen enkele tientallen seconden doorrijden. Zonder dat de nodige pesos van hand wisselden.

Het meest bijzondere landschap tot nu toe is de Tatacoa woestijn. Hoewel het eigenlijk geen woestijn mag heten omdat het er daarvoor veel te veel regent. Juist die regen zorgt voor een heel vreemd geërodeerd landschap, waar je (voor hoelang nog) gewoon doorheen mag wandelen:

Tatacoa Desert

Genoeg over Colombia, de mensen en de natuur hier. Wij gaan verder met onze reis, morgen naar Medellín. En daarna nog verder naar het noorden, tot aan de kust. We vrezen dat voor we het weten de vakantie alweer is. Maar ondertussen genieten we met volle teugen.

Help, mijn man is een klusser!

Help, mijn man is een klusser! schijnt een grappig tv-programma te zijn. Ik ken het nauwelijks. En toch kwam de titel verrassend goed van pas toen we dit ooievaarsnest bij ons in de buurt passeerden:

Ik ga er, tamelijk seksistisch maar ik vrees ook tamelijk realistisch, vanuit dat een nest bouwen bij ooievaars een mannenaangelegenheid is. Dat is niet altijd zo. We zien hier in de buurt vaak stelletjes meerkoeten die gezamenlijk een tijdje aan een nest bouwen. Prompt enige weken later zijn er eieren in te vinden en even daarna zwemmen de kleine koetjes rond.

Terug naar de ooievaars. Deze doen vaak dappere pogingen een fraai nest te bouwen. Soms is het pakket takken zo dik dat we bang zijn dat de paal eronder gaat bezwijken. Of het hele nest met een grote windvlaag van de paal af wordt geblazen. Bovenstaande ooievaar had zich er zo te zien makkelijk vanaf gemaakt. Maar toch had hij daarna een vrouwtje gevonden die dat kennelijk niet zo’n probleem vond. En de jongen? Die zijn daar geboren, opgegroeid en inmiddels uitgevlogen. Ik ben benieuwd of hun nest er volgend jaar net zo uit zal gaan zien als dat van hun ouders.

Rheinsteig

De Rheinsteig: een langeafstandswandeltocht langs de Rijn in Duitsland. De totale route loopt van Wiesbaden naar Bonn. Wij liepen in vijf dagen van Koblenz naar Kaub. Een aanrader, zo was dit stuk van de hele route ons aanbevolen. En dat is helemaal juist. In een heuvelachtig landschap slingert de Rijn gestaag langs de vele dorpen en kastelen die daar aan de oevers of bovenop de heuvels zijn te vinden.

Het is tijdens het wandelen wel behoorlijk vaak stijgen en dalen omdat de heuvels tot dichtbij de rivier doorlopen. En dus is de keuze om vlak langs de rivier te blijven of iets meer het binnenland in te gaan, maar dan wel meteen een paar honderd meter hoger. De beloning van de route bovenop de heuvels is groot: fraai uitzichten en vooral veel minder last van de vele treinen en auto’s die zich ook langs de oevers van de Rijn door het dal heen wurmen.

Het wandelpad is heel goed aangegeven maar gelukkig nog niet voorzien van allemaal hekken en andere verstorende elementen. Op heel wat plekken kon je, voor ons gevoel heel on-Duits, met één misstap richting Rijn naar beneden kukelen. Wij zijn heel en zonder blaren in ons eindpunt Kaub aangekomen. Terug zijn we gaan varen. De heentocht was vijf dagen lopen, in 2,5 uur waren we met de boot weer terug bij ons beginpunt.

Bent u een wandelaar en wilt u eens op ongeveer drie uur rijden van Nederland een fraaie meerdaagse tocht wandelen? Dan weet u bij deze de tip al die ik graag wil geven.

Nachtwandelen

Het is inmiddels alweer lang geleden. Mijn huidige vrouw en ik kenden elkaar nog maar net. En dan wil je toch net even andere dingen doen dan gewoonlijk, niet? Ik had het idee opgevat om een stuk van het Pieterpad te gaan wandelen. Maar dan wel ’s nachts. Nu kan het ’s nachts, ook in de zomer, best heel donker worden op het platteland van Overijssel en Gelderland. Het idee was daarom om de tocht te ondernemen bij volle maan.

Vol goede moed trokken we begin augustus naar Holten, het begin van onze tocht. Allereerst gingen we nog uit eten en toen de schemer viel gingen we op pad. De maan verlichtte al snel uitbundig ons pad dus het idee werkte. Totdat, nog voor middernacht, de maan helaas achter de horizon verdween. Op dat moment voel je je toch wel erg een stadsmens met weliswaar een goed gevoel over de natuur, maar net iets te weinig verstand van diezelfde natuur.

Ploeterend in het aardedonker, af en toe bijgelicht door de kleine zaklamp die we gelukkig hadden meegenomen, probeerden we op route te blijven. Mobieltjes met Google maps of OsmAnd bestonden nog niet. We moesten ons dus behelpen met de papieren kaartjes en aanwijzingen op bomen en palen die toch, zo hadden we al snel in de gaten, overdag veel eenvoudiger zijn te vinden.

We hebben het gehaald. Rond een uur of twee ’s nachts zaten we op een verlaten terras in Laren ons eigen meegebrachte bier en chips te consumeren en tegen de ochtend kwamen we in Vorden aan. Tussen de forenzen wachtten we op de trein die ons na het nachtelijk avontuur weer thuis zou afzetten.

Al met al was het een gekke tocht. Maar van alle wandelingen die we tot op heden hebben gemaakt, en dat zijn er inmiddels heel veel, is dit er toch eentje die ons erg is bijgebleven.

 

Strand6daagse

Zes dagen lang op het strand eenvoudigweg de ene voet voor de andere zetten. Samen met nog zo’n 1000 anderen. Totdat je, vanaf de start in Hoek van Holland, in Den Helder bent aangekomen. Strandpaal 117 staat in Hoek van Holland, strandpaal 1 in Den Helder. 117 km dus. En dan nog wat kilometers om elke dag van en naar het kampeerterrein te komen. Dat is de strand6daagse.

Onderweg is het overnachten op geïmproviseerde kampeerterreinen, meestal op een voetbalterrein. Maar de eerste nacht sta je op Duinrell. Tussen de achtbaan en het Tikibad. Eten en drinken worden verzorgd, op goed weer moet je gewoon hopen.

Waarom zou je het doen? Tja…het is in ieder geval de meest eenvoudige route die je je maar kunt bedenken. De zee aan je linkerhand houden, de duinen aan je rechterhand. Je waait zeker lekker uit en  met goed weer kun je je achterwerk laten zakken tussen de strandgasten. Bij slecht weer heb je het strand soms kilometers voor je alleen.

Het is in ieder geval een wandeltocht die met enige oefening zeker te doen is. Op allerlei manieren: met serieuze wandelschoenen, sandalen of op blote voeten. Hoewel bij die laatste optie aan het eind wel wat eelt van je voeten is afgesleten, zand schuurt nu eenmaal. En als je dus geen eelt hebt… Verder kun je kiezen voor bier al tijdens de lunch, na afloop of in de avond. Of niet. Zo zijn er heel wat varianten die, zo is de ervaring, ook allemaal in de praktijk worden gebracht. Het is al met al geen prestatietocht, maar wel een aanbevelenswaardige voor het geval je eens een wandeltocht wilt doen die anders is dan andere.

En volgend jaar? Wie weet de eilandvijfdaagse. Op een boot in vijf dagen alle Waddeneilanden bezoeken en op elk eiland overdag een leuke wandeltocht doen. Overnachten doe je dan op een zeilboot in de Waddenzee. Ook leuk. Als je de verhalen leest.