Dierentuin in Cairo

Alweer jaren geleden waren we op vakantie in Egypte. Met bedoeïenen trokken we door de Sinaï, acht dagen sjokken bovenop kamelen. Of als je geen zin had, ernaast. Waarbij je er al snel achter kwam dat dat gesjok van de kamelen voor mensenkinderen zoals wij flink doorstappen betekende.

Voordat het zover was kwamen we de eerste avond aan in Cairo. De weg naar het hotel ging voor ons gevoel kriskras midden door de stad en na enige tijd passeerden we de dierentuin. Enkele kamelen stonden ons vanachter het hek aan te staren. Ze hadden uitgebreid de tijd want ook later in de avond vorderde de taxi maar langzaam in het drukke verkeer.

In eerste instantie vonden we dat helemaal geen gek gezicht, kamelen in een dierentuin. Maar al snel bedachten we ons toen op de snelweg, of iets wat daarvoor door moest gaan, een kar getrokken door een kameel ons meermalen probeerde in te halen. Een dag later, op weg naar de Sinaï, zagen we onderstaand tafereel:

We vonden het maar wat geestig. Kamelen bleken in Egypte alomtegenwoordig. Opeens vonden we eigenlijk wel gek dat ze ook in de dierentuin waren te vinden. In Artis staan immers ook geen Friese melkkoeien. Maar misschien dat er toch een goede gedachte achter zit.

Wij hebben ons in ieder geval kostelijk vermaakt in de Sinaï. Het is spijtig dat met de huidige stand van het land deze reis eigenlijk geen optie meer is. Aan de kamelen hebben we een heel goede herinnering overgehouden, al waren het dan niet de exemplaren die we die avond in Cairo zagen.

Afslag 356

We waren onlangs aan het rondtouren en rondwandelen in Spaans Baskenland. Op een zeker moment, we waren via de snelweg op weg van de een naar de andere plek in dit mooie gebied, passeerden we “Afslag 356”. Wow! dachten we meteen. Want onze afslag had nummer 150. Maar al snel begrepen we hoe afslagen hier worden genummerd. Niet opeenvolgend, dus afslag 1, dan 2, dan 3 etc. , maar aan de hand van het kilometerpaaltje van de snelweg bij de afslag. Handig, want toen wisten we meteen dat we nog een kleine 200 kilometer te gaan hadden.

Het Nederlandse systeem lijkt daarmee meteen in het nadeel. Want daaraan is niet te zien hoeveel afstand er tussen bijvoorbeeld afslag 3 en 4 zit. Een tweede nadeel is dat het lastig is later afslagen weg te halen of toe te voegen. Neem bijvoorbeeld Assen-Zuid. Ten behoeve van het TT-circuit is daar een aparte afslag toegevoegd aan de A28. Nummer 32a. Tja. Dat komt ervan als je de afslagen opeenvolgend nummert.

Maar, bij nader inzien, heeft het Spaanse systeem ook niet een nadeel? We hadden 200 km de tijd om erover na te denken. Zo rond de 120 gereden kilometers hadden we een steekhoudend nadeel bedacht. Want stel dat de snelweg wordt omgelegd? Wat toch niet geheel theoretisch is. Dan heb je opeens een paar kilometer snelweg meer of minder. Hoe dat op te lossen zonder alle afslagen te moeten hernummeren? We vroegen het ons de laatste 80 nog te rijden kilometers af.

Bevroren koeien

Alweer een dik half jaar geleden waren we aan de wandel. Nu doen we dat vaker. In dit geval was het op vakantie in Colombia, in de jungle, bij een temperatuur van ruim boven de 30 graden en een de luchtvochtigheid die voelde als boven de 100%. Maar we hadden een internationaal gezelschap en veel plezier.

Zo was een echtpaar dat de trektocht ook tot een goed einde trachtte te brengen afkomstig uit Saskatchewan. U zult misschien zeggen, eh…nog nooit van gehoord. Wel, het is een provincie in Canada met een bescheiden 1 miljoen inwoners. In oppervlak groter dan Frankrijk.

Maar goed, we raakten zo gaandeweg de vier dagen van de trektocht af en toe aan de praat en het bleken van beroep veeboeren te zijn. Dat was een aardig gespreksonderwerp, want terwijl wij in Colombia dus in die dik 30 graden verbleven, was de temperatuur in Saskatchewan op dat moment het omgekeerde: -30 graden. De stoere koeien daar, die bleven echter gewoon buiten. Ik zat te fantaseren dat ze aan het eind van hun leven zo de diepvriezer in konden lopen. En hoe het met het melken ging, daar hebben we het eigenlijk helemaal niet over gehad. Wat die Canadese boer dan wel weer aardig vond om te horen is dat in Nederland de koeien bij 5 graden op een holletje naar de stal gaan. Om daar te blijven tot in mei het zonnetje weer lekker schijnt.

Saskatchewan, misschien gaan we er nog wel eens heen. Maar weet u waarom ik opeens weer moest denken aan bovenstaande? Dat komt omdat ik op YouTube bij toeval op onderstaande terecht kwam:

Ook afkomstig uit Saskatchewan. Veel plezier!

Colombia

Het is januari en in Nederland is het koud. Wij zitten hier in t-shirt en korte broek op een terras met uitzicht op Salento. Een dorp een paar honderd kilometer ten zuiden van Medellín. Van Salento had u waarschijnlijk nog nooit gehoord, maar bij Medellin gaat vast een belletje rinkelen. Colombia dus. En u begrijpt, we zijn bezig met mijn favoriete tijdverdrijf: vakantie. We zijn inmiddels anderhalve week in Colombia en hebben nog bijna twee weken te gaan.

Palmen in de buurt van Salento

Tot nu toe bevalt het land buitengewoon. U kunt zich de reacties voorstellen van familie en vrienden toen wij vertelden naar dit land te gaan. Maar wij hebben een buitengewoon relaxed gevoel hier, ook ’s avonds. Natuurlijk moet je, net als op de meeste andere plaatsen in deze wereld, wel een beetje opletten. Maar de mensen zijn buitengewoon vriendelijk en behulpzaam. Al is dat laatste vaak wel in het Spaans en dat is voor ons nog wel een opgave. We komen veel andere alleenreizende stellen en alleengaanden tegen, dus we voelen ons bepaald niet uitzonderlijk. Wat vooral aardig is; Colombianen zelf zijn op dit moment massaal op reis in eigen land. Het is ook voor hen vakantietijd, en na heel wat jaren van treurnis genieten zij zo te zien met volle teugen van de hernieuwde veiligheid.

Ik meet de toestand van een land wel eens af aan de manier waarop mensen in het verkeer met elkaar omgaan. Eerlijk gezegd had ik vooraf daarvan geen hoge verwachtingen, maar ik moet zeggen…het valt me mee. Met name voetgangers moeten het in veel landen ontgelden, maar het komt hier toch zeker wel een paar keer per dag voor dat auto’s inhouden als je wilt oversteken. Het klinkt misschien niet al te hoog gegrepen, maar vooralsnog is het ver boven het wereldgemiddelde. Ook in de bus, taxi, collectivos en de jeeps waarvan we gebruik maken krijg je niet elke minuut het gevoel dat je einde nabij is. Hoewel er wel opvallend veel aan willekeurige kant en in welke bocht ook wordt ingehaald. Enige echt opvallende is dat de grote hoeveelheid verkeersborden toch op zijn best als suggesties worden opgevat. En waarschijnlijk meer als decoratie worden gezien. Zo zijn er eindeloos veel borden te vinden die een maximumsnelheid van 30 of 40 km/u aangeven. Doorrijden met 80 of 100 km/u, zonder de minste neiging het rempedaal enigszins in te drukken, is echter zonder blikken of blozen de norm.

Transport…

Ook de grote hoeveelheid politie en controleposten bemand door fors bewapende militairen zijn voor ons als gemiddelde Nederlander wel wat ongewoon. Waarschijnlijk nog te wijten aan vroeger tijden. Tot nu toe werd een busje waarin wij zaten eenmaal aangehouden. We zagen al aan de blik van de agent dat er niets klopte van de administratie, maar we mochten toch binnen enkele tientallen seconden doorrijden. Zonder dat de nodige pesos van hand wisselden.

Het meest bijzondere landschap tot nu toe is de Tatacoa woestijn. Hoewel het eigenlijk geen woestijn mag heten omdat het er daarvoor veel te veel regent. Juist die regen zorgt voor een heel vreemd geërodeerd landschap, waar je (voor hoelang nog) gewoon doorheen mag wandelen:

Tatacoa Desert

Genoeg over Colombia, de mensen en de natuur hier. Wij gaan verder met onze reis, morgen naar Medellín. En daarna nog verder naar het noorden, tot aan de kust. We vrezen dat voor we het weten de vakantie alweer is. Maar ondertussen genieten we met volle teugen.

Wegwee: Wie (niet) reist is gek

Afgelopen week las ik het boek “Wie (niet) reist is gek” van Ap Dijksterhuis. Hij is psycholoog maar als je het boek leest vraag je je af of hij nog tijd heeft om te werken. Vele, vele landen komen pagina voor pagina voorbij. Leuk geschreven, af en toe wat hakkerig, maar vooral geeft het het gevoel: doe het ook!

Laten we het niet over het milieu hebben, want de aarde zou ter plekke ineenschrompelen als iedereen zoveel zou gaan reizen. Een van de aardigste termen die in het boek wordt gebruikt is: “wegwee”. Veel mensen kampen met heimwee, het verlangen naar huis. Wegwee is precies het tegenovergestelde; het verlangen om weg te gaan, op reis te gaan. Ik vind het herkenbaar. Thuis is lekker, ergens anders is lekkerder. Jammer dat je weer naar huis moet. Ben je eenmaal thuis, dan is dag 1 nog wel prima, dag 2 alweer minder, en na thuisdag 5 begint het alweer. Wegwee. Dat is het woord wat ik al jaren zocht voor dat gevoel.

Ap Dijksterhuis geeft nog veel meer positieve aspecten van reizen, die denk ik ook best waar zijn. Je verruimt je blik en je conditie gaat er ook op vooruit. Met andere woorden, zowel geestelijk als lichamelijk aan te raden. Toch, dat zal niet voor iedereen gelden. Vakantie, reizen, kan ook een bezoeking zijn. Het kan niet uitpakken zoals gehoopt, je kunt ziek worden, het kost euro’s die je ook aan wat anders zou kunnen besteden…. Maar voor mij is elke minuut en elke euro die besteed wordt aan reizen, welbesteed. Wegwee dus.

Rheinsteig

De Rheinsteig: een langeafstandswandeltocht langs de Rijn in Duitsland. De totale route loopt van Wiesbaden naar Bonn. Wij liepen in vijf dagen van Koblenz naar Kaub. Een aanrader, zo was dit stuk van de hele route ons aanbevolen. En dat is helemaal juist. In een heuvelachtig landschap slingert de Rijn gestaag langs de vele dorpen en kastelen die daar aan de oevers of bovenop de heuvels zijn te vinden.

Het is tijdens het wandelen wel behoorlijk vaak stijgen en dalen omdat de heuvels tot dichtbij de rivier doorlopen. En dus is de keuze om vlak langs de rivier te blijven of iets meer het binnenland in te gaan, maar dan wel meteen een paar honderd meter hoger. De beloning van de route bovenop de heuvels is groot: fraai uitzichten en vooral veel minder last van de vele treinen en auto’s die zich ook langs de oevers van de Rijn door het dal heen wurmen.

Het wandelpad is heel goed aangegeven maar gelukkig nog niet voorzien van allemaal hekken en andere verstorende elementen. Op heel wat plekken kon je, voor ons gevoel heel on-Duits, met één misstap richting Rijn naar beneden kukelen. Wij zijn heel en zonder blaren in ons eindpunt Kaub aangekomen. Terug zijn we gaan varen. De heentocht was vijf dagen lopen, in 2,5 uur waren we met de boot weer terug bij ons beginpunt.

Bent u een wandelaar en wilt u eens op ongeveer drie uur rijden van Nederland een fraaie meerdaagse tocht wandelen? Dan weet u bij deze de tip al die ik graag wil geven.

Fotografie met thema’s

Veel fotoalbums lijken erg op elkaar. Dat is niet gek; er zijn nu eenmaal van gebouwen, natuur, en wat al niet, vaak heel mooie foto’s te maken. Maar nogal eens is één plekje het meest ideaal. Voor het gemak staat er dan al een bordje “Take your picture here”. En tja, dan krijg je dus wel een foto die door heel veel andere mensen ook al is gemaakt.

Nu kun je natuurlijk jezelf op elke foto zetten. Daar wordt een foto wel uniek van. Er zijn hele bevolkingsgroepen die dat op grote schaal doen. Ik krijg daar toch wel een kriebelig gevoel van. Volgens mij kun je net zo goed een paar thuis gemaakte selfies combineren met de standaardfoto’s van gebouwen, uitzichtpunten en wat al niet die je van internet kan plukken. Een fotobewerkingsprogramma doet de rest. Kun je gewoon thuisblijven en toch prachtige vakantiefoto’s verzamelen.

Wat wij al jaren doen is elke vakantie een thema verzinnen. Zo hebben we in de VS foto’s gemaakt van kentekenplaten uit alle verschillende staten.

In Ierland hadden we als thema’s “roodharigen”, “begraafplaatsen” en “uithangborden van pubs”:

In Portugal was het, een beetje voor de hand liggend, “blauwe tegels”, en afgelopen voorjaar in Iran “martelaren” en “slapende mensen”. Door daarvan foto’s te verzamelen krijg je uiteindelijk in een fotoalbum heel grappige pagina’s. En tijdens de vakantie heb je ook nog wat extra te doen, je gaat er echt een beetje op “jagen”.

Volgend jaar is het plan om naar Colombia te gaan. Vooralsnog kom ik niet verder dan “Pablo Escobar” en “ontvoeringen”. We hebben zeker nog een half jaar, dus wellicht schiet ons toch nog een ander thema te binnen.

 

Zebrapaden in Iran

Onlangs waren we op vakantie in Iran. Ik zal u de reacties van onze familie, vrienden en kennissen daarop besparen. Want Iran, tja…dat land roept op zijn zachtst gezegd verschillende gevoelens op.

Wij hebben ervaren dat er zeker wel het nodige loos is in Iran, maar dat de mensen die er wonen buitengewoon hartelijk en toegankelijk zijn. De hoeveelheid selfies waarop we samen met Iraniërs terecht zijn gekomen is bijna ontelbaar. Heel wat keer kregen we ook spontaan eten, snoep en drinken aangeboden. Al met al was het een ervaring die is aan te raden. Slechts zes uur vliegen vanaf Schiphol kom je in een heel andere, maar ook echt aangename wereld terecht.

Toch was er een ding dat wel opviel. Iraniërs zijn zoals gezegd een prettig volk, zo hebben wij het ervaren. Maar zodra ze achter het stuur kruipen knapt er toch iets.

Deze taxi met lichte schade rondom bewijst het. Opvallend veel auto’s zien er ongeveer zo uit. Gek genoeg hebben wij geen ongelukken gezien. Maar een taxi die op een vierbaansweg in de stad binnen een meter of tien moeiteloos wisselt van de uiterst linker- naar uiterst rechterbaan…het was even wennen. Ook de manier van inhalen, duwen, seinen en toeteren gaf een heel ander beeld van Iraniërs dan wat wij inmiddels gewend waren. Buiten de auto dan. Toppunt was de  avond waarop wij na het eten in twee taxi’s naar het hotel terug werden gebracht. Onze taxi won. Maar wel door op de rondweg tegen het verkeer in te gaan rijden. De tegemoetkomende koplampen werden groter en groter. De taxichauffeur gaf gas. Hij wist de plek waar een gat in de vangrail zat, zodat hij tijdig naar de juiste rijbaan kon wisselen. Wij wisten het niet.

Na dit enige dagen meegemaakt te hebben kon ik het niet laten om aan de reisbegeleidster te vragen: “Waarom hebben ze eigenlijk zebrapaden in Iran?”. Ze keek me even sprakeloos aan, aarzelde, en terwijl ze normaal overal antwoord op had…kwam er nu alleen een glimlach op haar gezicht.

Zebrapaden in Iran zijn voor mij het hoogtepunt van zinloosheid geworden. Er zijn er genoeg, maar ik heb werkelijk niet eenmaal een Iraniër gezien die ook maar de geringste neiging vertoonde een zebrapad te benutten. Iraniërs te voet rekenden duidelijk nergens op voor wat betreft het voorbijrazende verkeer. Sterker nog, het leek wel of ze extra op hun hoede waren en zebrapaden zoveel mogelijk ontweken.

In ieder geval: wij hebben veel gewandeld in Iran, met name in dorpen en steden. Behendig hebben we alle meer of minder gedeukte auto’s weten te ontwijken en een heel bijzondere reis gehad. Maar naast de vele interessante gebouwen, de natuur en niet te vergeten de Iraniërs zelf, zal ik de Iraanse versie van zebrapaden niet snel vergeten.

Skiën

Over een paar weken is het weer zover. Skiën. Heerlijk. zeven dagen buiten, actief bezig zijn. Tenminste…vrienden van ons vinden skiën helemaal niet actief. Je in een lift naar boven laten slepen en vervolgens van een berg afglijden, tja…

Ik vind skiën actief genoeg. Al toen ik jong was wilde ik het. Maar er was altijd wel wat: geen geld, geen tijd, geen zin.  Pas zeven jaar geleden kwam het er voor het eerst van. Met mijn dochter op de Middelbare school. En toen was ik wel verkocht. Skiën is namelijk niet alleen leuk om te leren, maar ook om daarna gewoon te doen. Als de leercurve afvlakt, en die is inmiddels behoorlijk vlak geworden, blijft het leuk om buiten bezig te zijn. In een fraaie omgeving.

Dit jaar gaan we voor het eerst naar Frankrijk. Net als veel andere Nederlanders was het de afgelopen jaren Flachau, Kaprun, Zell am See, Saalbach-Hinterglemm, Ischl en vorig jaar Brixen im Thale. Er staan er nog een aantal op het lijstje. Gek genoeg ziet alles er op de foto’s hetzelfde uit. Als ik een foto terugzie, zou ik werkelijk niet kunnen zeggen van welk jaar en welk gebied die foto is. Maar in mijn herinnering maakt het wel uit. En het is zeker leuk om elk jaar een nieuw gebied te ontdekken. Dit jaar Frankrijk, Les Trois Vallees. Genoeg te skiën daar.

Werkvakantie Thailand

In korte broek wandel ik zo, net als de afgelopen twee weken, naar het strand. Dertig graden en zon. Thailand. Voor de vijfde keer inmiddels combineer ik heerlijk weer met een nuttige klus. Een boek schrijven dit keer. Op het strand klap ik mijn laptop open en terwijl een onafzienbare rij verkopers van fruit, toiletrollen, zonnebrillen, fruitschalen en wat al niet in de loop van de dag voorbij trekt typ ik woord voor woord mijn hoofd leeg. Heerlijk. Niet gestoord door andere dingen, geen internet met name, maar focus. Focus die thuis wel eens een beetje ontbreekt.

20140104_110233Ik voel me hier inmiddels helemaal thuis. Het eten, het afdingen, het veilig de straat oversteken, het heeft voor mij geen geheimen meer. En als u denkt, de straat oversteken, wat kan daar nu moeilijk aan zijn? Wel, er zijn hier inderdaad zebrapaden. Soms zelfs met verkeerslichten. Tot mijn stomme verbazing zag ik eens een verkeerslicht wat zowaar werkte.  Het licht sprong op groen en zonder verder te kijken staken enkele toeristen over. Op dat moment sta ik hoofdschuddend te kijken. Dat is soort gedrag is namelijk het recept om wel heel snel in het ziekenhuis terecht te komen. Je ziet hier niet voor niets toeristen met een bruine huid en erg wit gips.

Zo meteen ga ik weer. Nog drie dagen. Heerlijk.