Propaganda

Het is maandagmiddag en de zon schijnt. Het wordt zomer, maar zover is het nog niet. Op deze thuiswerkmiddag heb ik de YouTube disco gestart. Door te grasduinen op YouTube en tamelijk willekeurig door te klikken kom je pareltjes tegen. Uit 2019, 2018, en van 1984. Het is de tijd die mij muzikaal na aan het hart ligt.

Tegenwoordig hoor je veel muziek afkomstig uit de Angelsaksische wereld. Maar Duitsland, zeker in de jaren 80 van de vorige eeuw, doet toch een mooie alternatieve duit in het zakje. Ik stuit op:

Propaganda! Een Duitse bandnaam die in die tijd toch nog wel een wenkbrauw omhoog deed gaan. En dan nog Dr. Mabuse… tja… Maar ik vind het 10 minuten en 19 seconden genieten, deze 12 inch (Wat? O ja, van die grote schijven van vroeger) versie.

De ramen en deuren staan open, de geluidsknop op bijna 10.

Frank Zappa

Aan de keukentafel kwam het gesprek op Frank Zappa. Onze dochter was een beetje verbaasd dat wij hem kennen. Tja. Een invloedrijk musicus, maar van inmiddels lang geleden. Het was ook geen musicus die top-10 hits uit zijn mouw schudde, zoals tijdgenoot Lou Reed dat wel voor elkaar kreeg.

Een van de nummers die sommigen nog wel kennen is Dancin’ Fool:

Een cynische reactie op het in de jaren 70 opkomende disco-tijdperk. Zelf vind ik Bobby Brown ook echt een aanrader:

Tot zover het verleden. Terug naar 2018:

Ik hoop niet dat u eindigt met zelfmoordneigingen. En ook niet met het idee “dat vroeger alles beter was”. Maar in dit geval…

Bevroren koeien

Alweer een dik half jaar geleden waren we aan de wandel. Nu doen we dat vaker. In dit geval was het op vakantie in Colombia, in de jungle, bij een temperatuur van ruim boven de 30 graden en een de luchtvochtigheid die voelde als boven de 100%. Maar we hadden een internationaal gezelschap en veel plezier.

Zo was een echtpaar dat de trektocht ook tot een goed einde trachtte te brengen afkomstig uit Saskatchewan. U zult misschien zeggen, eh…nog nooit van gehoord. Wel, het is een provincie in Canada met een bescheiden 1 miljoen inwoners. In oppervlak groter dan Frankrijk.

Maar goed, we raakten zo gaandeweg de vier dagen van de trektocht af en toe aan de praat en het bleken van beroep veeboeren te zijn. Dat was een aardig gespreksonderwerp, want terwijl wij in Colombia dus in die dik 30 graden verbleven, was de temperatuur in Saskatchewan op dat moment het omgekeerde: -30 graden. De stoere koeien daar, die bleven echter gewoon buiten. Ik zat te fantaseren dat ze aan het eind van hun leven zo de diepvriezer in konden lopen. En hoe het met het melken ging, daar hebben we het eigenlijk helemaal niet over gehad. Wat die Canadese boer dan wel weer aardig vond om te horen is dat in Nederland de koeien bij 5 graden op een holletje naar de stal gaan. Om daar te blijven tot in mei het zonnetje weer lekker schijnt.

Saskatchewan, misschien gaan we er nog wel eens heen. Maar weet u waarom ik opeens weer moest denken aan bovenstaande? Dat komt omdat ik op YouTube bij toeval op onderstaande terecht kwam:

Ook afkomstig uit Saskatchewan. Veel plezier!

Nothing else matters – Metallica

Van de Verenigde Staten mag je een hoop vinden. Van de manier waarop ze daar omgaan met de rest van de wereld. Of van de uiteenlopende aard van de presidenten die ze inmiddels hebben gekozen.

Maar wat ik zelf enorm kan waarderen aan de VS is dat ze daar wel lef hebben. Onder andere op muzikaal gebied. Wat me elke keer weer opvalt hoeveel combinaties daar ontstaan van artiesten afkomstig uit zeer uiteenlopende muziekstromingen. Terwijl in Nederland, met de mond vol diversiteit en verbinding, iedereen lekker veilig in zijn eigen hokje blijft. Een van de fraaiste voorbeelden ooit wat mij betreft is Metallica:

Het is inmiddels een al wat ouder voorbeeld. Maar een voorbeeld dat we wat mij betreft in Nederland wel eens wat meer ter harte zouden kunnen nemen. En zo geldt het ook voor bijvoorbeeld politiek; iedereen zit veilig in zijn eigen hokje en is het gruwelijk met elkaar eens. Als er al contact is met “de ander”, dan ontstaat er geen dialoog waar beiden wat van kunnen leren. Of in ieder geval begrip voor elkaar of elkaar op zijn minst snappen. Nee, veel te vaak ontstaat in een oogwenk een radicale, 100% afwijzing van die ander. Ik zie het met lede ogen aan.

Hypnotiserend

Ik ben muzikaal (letterlijk) groot gegroeid in de jaren 70-80. Hardrock, glamour rock, ska, new wave, punk…er was genoeg te kiezen. Ik vond veel verschillende stromingen leuk, maar new wave het meest aansprekend. Dat is mijn hele leven bijgebleven. Grappig genoeg spreekt daardoor hedendaagse muziek van bijv. Editors ook aan.

Als ik terugdenk aan die jaren was, na Talking Heads, waar ik het meest fan  van was, New Order een goede tweede. Een minder bekend nummer van die band is “World In Motion”.

Gemaakt om het Engelse elftal aan te moedigen. Vraag me niet welk kampioenschap of welk jaar. Dit nummer heb ik inmiddels eindeloos veel gedraaid. Ooit had ik eens, als experiment, twee huiskamerboxen dicht bij elkaar gezet, vervolgens naar elkaar toe gedraaid, versterker op 10, hoofd ertussen en juist dat nummer een dik uur in replay modus achter elkaar gedraaid. Het ritme van het nummer komt dan, voor je gevoel althans, niet meer via je oren maar rechtstreeks via je schedel binnen. Dat ik er geen permanente gehoorschade aan over heb gehouden is nog steeds een raadsel. Maar het was…hypnotiserend. Na een uur wilde ik eigenlijk nog langer, heel veel langer, door. De tijd was op, anders…

Ik vind het nog steeds een bijzonder effect dat sommige muziek op je kan hebben. Hypnotiserend. Veruit de meeste muziek is behang, of aardig, of afschuwelijk, of… Maar soms, heel soms, heb je een nummer dat rechtstreeks binnenkomt. Zelfs na zoveel jaar nog.

Ik heb begrepen dat ze in sommige verzorgingshuizen expres de huiskamer zo inrichten zoals de bewoners dat in hun jeugd gewend waren. Met Alzheimer schijn je steeds verder terug in de tijd te moeten gaan om een punt van herkenning te creëren. Op dit moment dus een inrichting uit de jaren 60. Mocht ik ooit in zo’n tehuis terecht komen dan hoop ik dat er een flinke geluidsinstallatie staat. Wat mij betreft draaien ze dan elke dag “World In Motion”. De rest van de wereld is dit nummer dan vast allang vergeten. Maar als ik eenmaal in zo’n tehuis verblijf, ben ik juist andersom de rest van de wereld vergeten. Het lijkt me een perfecte match.

Als ik nog één keer…

Als ik nog één keer iets zou mogen eten, dan zou dat rijst met bonen met satésaus en biefstuk zijn.

Als ik nog één liedje zou mogen luisteren, dan zou het Talking Heads met “Once in a lifetime” zijn:

Als ik nog één keer op vakantie zou mogen gaan, dan zou ik linea recta naar India gaan. Hoewel ik op dit moment denk dat ik er nooit meer zal komen.

Als ik nog één sport zou willen leren…dan zou ik het niet weten…

En als u iets nog één keer zou mogen doen?

Die Antwoord

Die Antwoord is een, tja, hoe kun je dat nu goed zeggen, “iets” wat muziek maakt. Laten we het er op houden dat het hiphop is. Afkomstig uit Zuid Afrika. Ze hebben inmiddels opgetreden op heel wat grote festivals. En roepen elke keer de meest uiteenlopende reacties op. Van hysterisch blij tot grote afschuw. Oordeel zelf aan de hand van een deel van dit live concert (hoewel over dat “live” sommigen al struikelen):

Gek genoeg wordt het beter naarmate je het vaker luistert. Tenminste, voor sommigen dan. Ik wel. Ik vind het fascinerend. Hoe een dergelijke performance je toch weet te raken. Misschien heeft u het met andere muziek. Maar het blijft toch heel bijzonder dat je nog zo’n fraaie koffiemachine kunt kopen,  je zult daar nooit echt door geraakt worden. Heb je het over muziek, dan lukt dat moeiteloos. Positief of negatief. En dat is toch een aardige gedachte op een luie zondagochtend.

Rickroll

Op internet schelden mensen elkaar uit. Op internet zijn heel veel onzinnige redeneringen te vinden. Internet wordt gebruikt door criminelen om met elkaar te communiceren. Op internet…..

Maar internet heeft ook veel aardige kanten. Al sinds het ontstaan van internet worden er heel veel grappen uitgehaald. Waarbij de kracht van internet; grootschalige communicatie tussen veel verschillende mensen, wordt benut. Een van mijn favorieten is de Rickroll.

Rickroll is een grap die al jaren geleden is begonnen. En ik draag er bij deze mijn steentje in bij. De truc is dat een bezoeker op een webpagina wordt verleid om op een link te klikken. De bezoeker vermoed dat er wat interessants is te vinden. In werkelijkheid kom hij/zij terecht bij Rick Ashley met het nummer “Never Gonna Give You Up”:

En met succes. Ten tijde van het schrijven van dit bericht was dit YouTube filmpje al 238.139.667 keer bekeken. En de teller tikt rustig door. Helpt u ook mee dit grapje nog verder te verspreiden?

And the public wants…

Ik ben opgegroeid in de jaren 70-80 van de vorige eeuw. De tijd van de punk, ska, new wave, hardrock en uiteindelijk natuurlijk die (toen) afschuwelijke disco.

Toevallig hoorde ik vandaag een liedje van een van de groepen uit die tijd:

Nog steeds word ik geraakt door eigenlijk maar één zinnetje: “And the public wants what the public gets”. Het is echt een zinnetje dat past bij de jaren 70, begin jaren 80.

Maar toch, als we kijken hoe tegenwoordig bijvoorbeeld tegen gadgets wordt aangekeken; gisteren was het er nog niet, vandaag kunnen mensen niet zonder en zijn ze superblij… Hoe laten we ons dan meeslepen in wat wordt aangeboden. In plaats van bij onszelf te blijven en te bedenken wat we ZELF willen.