Vrouwenvoetbal

Op dit moment staat Nederland in het teken van het vrouwenvoetbal. Het Nederlands elftal presteert prima, en er ontstaat zowaar een oranje koorts. Gisterenavond was de halve finale tegen Engeland, en hoewel Engeland beslist een goede ploeg heeft, heeft Nederland ruimschoots gewonnen. Aanstaand weekend Denemarken, zou Nederland dan echt…?

Al kijkend moest ik terugdenken aan de opkomst van het vrouwenvoetbal in Nederland, zo’n 30 jaar geleden. Het was de tijd dat ik zelf ook actief voetbalde. Op niveau 0,0 weliswaar, maar het is en blijft een leuke sport. Ik woonde toen in een klein dorp en de plaatselijke voetbalclub fungeerde als sociaal cement. Vrijwel iedere jongere was er lid van en van de ouderen waren er veel als vrijwilliger bij de club aan de slag.

Als jong volwassene heb je natuurlijk wel een probleem als je wel wilt, maar eigenlijk gewoon niet kunt voetballen. Want een uitdaging is het dan wel, op zondagochtend om 10:00 op het veld staan. De avond ervoor was het hele elftal tot diep in de nacht in de disco, kroeg of bij een optreden van een band te vinden. Dan is 10:00 best wel een beetje vroeg…de enige regel die we hadden en ook best streng handhaafden was: Je bent er, en op tijd. In welke staat van ontbinding dan ook. Gelukkig dat we vaak tegen soortgelijke tegenstanders voetbalden.

In die tijd ontstonden ook de eerste meisjes en damesteams. Ook zij moesten wel eens op wat lastiger tijdstippen spelen, maar ik kan me nog goed herinneren dat zij aanzienlijk meer publiek trokken dan wij. Kwamen wij niet verder dan een handje vol toeschouwers, meestal stonden er meer mensen op het veld dan er omheen, bij het damesvoetbal was het altijd drukker. Vooral vriendjes of potentiele vriendjes vermoed ik, maar toch. En gisterenavond? In Twente waren er tienduizenden. Ja, dat vrouwenvoetbal, dat komt er wel.  Leuk!

 

 

Fotografie met thema’s

Veel fotoalbums lijken erg op elkaar. Dat is niet gek; er zijn nu eenmaal van gebouwen, natuur, en wat al niet, vaak heel mooie foto’s te maken. Maar nogal eens is één plekje het meest ideaal. Voor het gemak staat er dan al een bordje “Take your picture here”. En tja, dan krijg je dus wel een foto die door heel veel andere mensen ook al is gemaakt.

Nu kun je natuurlijk jezelf op elke foto zetten. Daar wordt een foto wel uniek van. Er zijn hele bevolkingsgroepen die dat op grote schaal doen. Ik krijg daar toch wel een kriebelig gevoel van. Volgens mij kun je net zo goed een paar thuis gemaakte selfies combineren met de standaardfoto’s van gebouwen, uitzichtpunten en wat al niet die je van internet kan plukken. Een fotobewerkingsprogramma doet de rest. Kun je gewoon thuisblijven en toch prachtige vakantiefoto’s verzamelen.

Wat wij al jaren doen is elke vakantie een thema verzinnen. Zo hebben we in de VS foto’s gemaakt van kentekenplaten uit alle verschillende staten.

In Ierland hadden we als thema’s “roodharigen”, “begraafplaatsen” en “uithangborden van pubs”:

In Portugal was het, een beetje voor de hand liggend, “blauwe tegels”, en afgelopen voorjaar in Iran “martelaren” en “slapende mensen”. Door daarvan foto’s te verzamelen krijg je uiteindelijk in een fotoalbum heel grappige pagina’s. En tijdens de vakantie heb je ook nog wat extra te doen, je gaat er echt een beetje op “jagen”.

Volgend jaar is het plan om naar Colombia te gaan. Vooralsnog kom ik niet verder dan “Pablo Escobar” en “ontvoeringen”. We hebben zeker nog een half jaar, dus wellicht schiet ons toch nog een ander thema te binnen.

 

Dubbel paars

Het is al vele jaren geleden. Ik woonde net op mijzelf en bedacht dat het niet moeilijk moest zijn om kunstenaar te worden. Iets creëren dat nog niet bestaat, dat moest toch beslist een eenvoudige zaak zijn. En dat is het ook. Mijn eerste kunstwerk was in een vloek en een zucht bedacht: “Dubbel paars”. Het is helaas in de loop van de jaren verloren gegaan, maar het zag er ongeveer zo uit:

dubbel-paarsU zult misschien zeggen; tja, dat is nogal eenvoudig. Maar bij mij hing het al snel aan de muur, en heeft u hetzelfde aan de muur hangen? Nee? Nou dan.

Overigens bleek de realisatie van dit idee toch nog iets minder eenvoudig dan gedacht. De verfhandel had namelijk wel een pot verf met de kleur paars die ik wilde. Maar die werd kennelijk zo weinig verkocht dat het barstte van de klontjes. En ik wilde natuurlijk wel dat mijn eerste kunstwerk de nodige kwaliteit had. Aldus nam het creatieproces langer in beslag dan ik had vermoed. Maar toen het eenmaal hing…heb ik er jaren zelf met een goed gevoel naar kunnen kijken. Het riep bij bezoekers de nodige reacties op, toch ook een teken dat het met mijn kunstenaarschap-in-de-dop de goede kant op ging.

U begrijpt, mijn kunstenaar carrière is toch gestrand. Op het gebied van verf en doek was dit mijn eerste en enige productie. Een echt collectorsitem zult u zeggen. Maar uiteindelijk zijn collectorsitems gek genoeg altijd van een kunstenaar die juist meer stukken produceert. U heeft uw kans gehad, ik heb er mijn genoegen uitgehaald. En het leven heeft verder een heel andere loop genomen.