Autoverhuur a la 1986

Afgelopen zaterdag hadden we een busje nodig om wat spullen te verhuizen. Vooraf hadden we het, zoals dat in 2018 gaat, geregeld via internet. De site was gebruikersvriendelijk en met niet veel moeite was de gewenste bus bij elkaar geklikt en de administratie geregeld. Dachten we.

Op de grote dag, gisteren dus, togen wij vol goede moed naar de plek waar de bus al op ons zou staan te wachten. Aan de balie was één klant voor ons, dus het zou niet al te lang duren voordat wij met bus en al op pad waren, zo was ons idee. Helaas was het bedrijf, werkelijk een grote naam op het gebied van verhuur, en kennelijk ook heel succesvolle, administratief in de jaren 80 van de vorige eeuw blijven steken. Het zoeken naar de juiste sleutels, het nogmaals intypen van gegevens, het controleren van de auto…het ging allemaal precies zoals bij mijn eerste verhuizing. Lang geleden. Heel lang geleden. En dat is dus geen compliment. Het alleraardigste moment aan de balie, we hadden immers alle tijd om alles goed in ons op te nemen, was toen de printer aan het werk ging. Uit een hoek steeg een geratel op dat ik nog herkende van 1986. Een kleine printer ratelde vrolijk lettertjes op kettingpapier met twee doorslagvelletjes. Ik vroeg me meteen af hoeveel mensen die laatste term eigenlijk nog kennen. De baliemedewerker scheurde na het printen voor onze neus de randen van het papier af en gaf ons een van de gekleurde exemplaren.

Nu ben ik er bepaald geen voorstander van nieuwe technologie meteen maar te gaan inzetten ter vervanging van iets wat goed werkt. Maar dit was toch wel het andere uiterste. Ik heb het niet precies bijgehouden, maar ik denk dat voor deze simpele verhuur ergens tussen de 10 en 15 minuten gewerkt moest worden om alle administratie op orde te krijgen. En dat is toch wel mijn punt als ik er op terugkijk; met computertechnologie kun je echt niet alles in het leven verbeteren of makkelijker maken. Maar dit wel. Ik ben dus nu al benieuwd hoe het de volgende keer zal gaan.