Agile: kleine stappen

Agile grijpt om zich heen als de Spaanse griep nu precies 100 jaar geleden. En zeker, er zijn absoluut positieve effecten van Agile te noemen; focus op business value, samenwerking tussen mensen met verschillende expertises, op kortere termijn concreet, bruikbaar resultaat…

Toch kriebelt Agile verschrikkelijk bij mij. Omdat het wel een heel erg hosanna verhaal is geworden. Dat is niet alleen niet waar, het is ook niet handig. Want tja, ooit komt dat verhaal als een boemerang achterop je eigen hoofd terecht. Een evenwichtiger perspectief op Agile lijkt mij nodig en handig. Zodat we weten wanneer, waar, door wie, waarom en hoe het goed toepasbaar is. En vooral: wanneer niet.

Ik was in mei en juni een paar weken op vakantie: Wandelen in Albanië. Aan te raden voor de liefhebbers; maar een paar uur van Schiphol en toch een (nog) andere wereld. Nu is Albanië bepaald niet vlak, dus de wandelingen bevatten heel wat hoogtemeters. Nu bezit ik nogal lange benen dus grotere of kleinere stappen maakten mij niet zoveel uit. Na een paar dagen begon het een paar anderen in de groep op te vallen. Degenen met korte benen vooral. Die maakten vanzelfsprekend alleen maar kleine stappen. Heel Agile zag dat er wel uit. Maar ja, als een paar rotsblokken net iets te hoog zijn, en je benen net iets te kort, dan heb je een probleem.

Moraal van het verhaal: als je in staat bent om kleine én grote stappen te zetten, ben je wellicht toch net iets beter af dan je alleen kleine stappen in je repertoire hebt. Met andere woorden: de Agile aanpak en mindset werkt prima. Soms. En soms moet je uitwijken naar een andere methodiek, framework, werkproces, mindset of wat dan ook. En zo is dat voor een wandelvakantie, maar ook voor een bedrijf. Ik blijf me er toch over verbazen dat jaren geleden geprobeerd werd alles, maar dan ook werkelijk alles, in een projectaanpak te persen. En dat diezelfde bedrijven nu proberen alles in een Agile-aanpak te persen. Want wat zal het dan over 5 jaar zijn?