Fintech: bedreiging of zegen?

Fintech, u weet wel, van die hippe bedrijven in de financiële sector die met behulp van grote hoeveelheden technologie proberen innovatieve financiële producten in de markt te zetten, staat volop in de aandacht. Maar is de bedreiging van dergelijke bedrijven werkelijk zo groot?

Laten we met een positief effect starten; fintech zorgt ervoor dat alle bestaande bedrijven in de financiële sector, toch een beetje ingeslapen, inmiddels klaarwakker zijn. Maar wat zien we toch ook al wel gebeuren; succesvolle startups worden moeiteloos opgekocht door de grote jongens met hele diepe financiële zakken. Zoals dat overigens ook in vele andere sectoren precies zo gebeurt.

Een ander effect, waar veel minder aandacht voor is, is dat juist dat grote aanbod er voor zorgt dat mensen onzekerder worden. Stel dat je bij 100 verschillende innovatieve fintech bedrijven je geld onder kunt brengen “voor later”. Aanvullend pensioen dus. Het ene rendement wordt nog mooier voorgespiegeld dan het andere, de keuzemogelijkheden reiken tot ver voorbij de hemel. Prachtig toch? De kans is groot dat u eindigt bij een van de spelers waarvan de naam u al jaren bekend voorkomt. En dat is niet gek. Innovatie is leuk, maar zekerheid is ook wat waard. Juist bij toenemend aanbod zie je al snel door de bomen het bos niet meer. Het gevolg is dat je terugvalt op oude reflexen; een bekende naam, een financiële instelling waar een familielid ook al jaren zit, waar veel andere klanten ook zitten…

Met andere woorden; de dinosaurussen van de financiële wereld lijken geen schijn van kans te hebben tegen de flexibele, klantgerichte, aanpasbare, vlotte en wat al niet meer nieuwkomers. Maar het zou best eens kunnen zijn dat het uiteindelijke effect van al die nieuwkomers is dat de grote spelers van nu… over enige jaren nog groter zijn.

TomTom

Onlangs kwam hij hier weer uit de kast; onze eerste TomTom. Vermoedelijk is hij inmiddels 10 jaar oud, maar we konden hem in onze huurauto op vakantie nog goed gebruiken. Slechts af en toe reden we op een stuk asfalt dat de TomTom niet kende.

Ik moest terugdenken aan de eerste jaren. Wat waren wij blij dat we niet elke keer meer op de kaart hoefden te kijken. En leuk was het ook. Onze opgroeiende dochter had er al snel schik in. Op een zeker moment reden we in Deventer langs een grote rode letter M op een heel hoge paal, u kent deze vast. Onze dochter reageerde alert vanaf de achterbank: “Sla over 200 meter linksaf”. Wij schoten in de lach maar gaven geen krimp. Na het rechtdoor passeren van het kruispunt bleek dat onze dochter zich niet zo snel uit het veld liet slaan. “Indien mogelijk, omdraaien” klonk het achter ons.

Ook hebben we ons erg vermaakt met het zelf inspreken van de routeaanwijzingen:

“Op de rotonde 3e afslag rechts” werd “Op de rotonde, 7e afslag rechts”

“Over 200 meter linksaf slaan” werd “Zo meteen rechts afslaan” gevolgd door een stilte en dan, met licht overslaande stem: “Nee! nee! Links! Links! Links!”

en

“Over 300 meter bestemming bereikt” werd “Bestemming bereikt” gevolgd door een stilte, om daarna te eindigen met “Over 300 meter”.

Al met al heeft de TomTom ons jaren enorm geholpen. Twee auto’s geleden bleek de navigatie ingebouwd en verdween de TomTom in de kast. Maar de zeldzame keren dat we hem nu nog gebruiken, komen mooie herinneringen weer boven.