Verhalen van 6 woorden

Het was even een hype op internet; verhalen van slechts 6 woorden. Een van mijn favorieten is:

“Te koop: trouwjurk. Nieuw.”

Maar ook:

“De grot bleek toch niet leeg.”

“Ik was het niet.”

“Maar…hij kan het uitleggen.”

“Zij moet nog nadenken. Ik niet.”

“De rem werkte. Te laat.”

“Thuisgekomen bleek de deur al open”

“Onlangs schuldloos gescheiden. Zoekt nieuwe relatie.”

“Man, driemaal weduwnaar, zoekt nieuwe relatie”

Of een verhaal van slechts één woord:

“Geslaagt!”

Op internet zijn nog veel meer voorbeelden te vinden. En dat is zo aardig, dat iemand zoiets bedenkt. Wat vervolgens via internet razendsnel wordt gedeeld en verder ontwikkeld.

Voor de liefhebbers bestaan er ook 6 seconden video’s…

De trein als giga-stofzuiger

Het is ochtend en ik sta op het perron te wachten op de eerste trein. Een beetje dromerig zie ik de trein binnenkomen en constateer dat het hele perron schoon wordt gezogen. De trein vervolgt zijn weg naar het volgende station en ook daar laat hij het perron schoon achter. Station na station krijgt zo dezelfde behandeling, geen passagier ontsnapt. Ik krijg een visioen van een enorme Nilfisk die met een grote slang boven het perron zweeft en opzuigt wat voor de zuigmond komt.

Vele kilometers verderop gebeurt precies het omgekeerde. De treindeuren gaan open en de trein spuwt de eerste passagiers weer uit. Tot op het eind, tot grote opluchting van de conducteur, de trein geheel leeg achterblijft. Nu ja, op wat blikjes, boterhammenzakjes en snoeppapiertjes na dan.

Op naar de volgende rit.

Leren van medecursisten

Ik geef met regelmaat cursussen, workshops en masterclasses. En tegenwoordig is nogal eens de vraag: ja maar, hoe zit het met de interactie met medecursisten? Hoe kunnen ze onderling van elkaar leren? En zeker, als je toevallig medecursisten hebt met de nodige ervaring, dan is daar veel van te leren. Maar soms zijn de verwachtingen op dit gebied wel heel hoog gespannen.

Het komt mij af en toe over als in een wachtkamer bij een dokter. De dokter komt binnenlopen en zegt: “nou, jullie hebben met elkaar vast heel veel kennis van en ervaring met allerlei ziektes. Dus daar komen jullie vast onderling wel uit. Succes!”. Vervolgens gaat zij met man en kinderen genieten van de rest van de dag. Ik denk dat u ook vindt dat dat toch niet de bedoeling is. De dokter is de expert. Natuurlijk, de medepatiënten in de wachtkamer kunnen best eens iets nuttigs ter sprake brengen. Maar laten we de rol van de dokter, als expert op theoretisch en praktisch terrein, niet vergeten.

Zo zie ik mijn rol ook. Als ik als docent in een lokaal rondloop dan vind ik het mijn rol bepaalde expertise, theoretisch en praktisch, te delen. Dat de cursisten de ruimte krijgen om hun kennis en ervaring ook voor het voetlicht te brengen vind ik vanzelfsprekend. Maar de rol van een docent is bepaald niet alleen die van een soort van “procesbegeleider” of iets dergelijks. Dat zou immers een grote onderbenutting zijn van wat je van een docent mag verwachten.