Lp’s. Nummers overslaan in het pre-Spotify tijdperk

Vroeger, heel vroeger, had je Lp’s. Van die grote zwarte dingen die je op een platenspeler kon leggen en met behulp van een bijbehorende installatie kon je vervolgens je favoriete muziek beluisteren. Lp’s beleven in deze tijd een revival, maar wel voor een select gezelschap. De meeste muziek die mensen zelf uitkiezen komt allang van Spotify of YouTube. De voordelen zijn groot; je hoeft niks meer te sjouwen, en vooral…je kunt precies de nummers afspelen die je leuk vind. De rest sla je over.

Ik moest terugdenken aan vroeger. Als je dan een lp op de platenspeler had gelegd, dan, tja, deed je niet snel moeite om elke keer de naald te verplaatsen om op die manier vervelende nummers over te slaan. Ik had er iets op bedacht. Met een spijkertje maakte ik een groef precies over het nummer waar ik niks aan vond:


Het werkte wonderwel. Waarom moest ik nu aan bovenstaande denken? Wel, dat kwam omdat ik op YouTube hier terecht kwam:

Het verhaal in dit liedje van Lily Allen, altijd goed voor fijnzinnige teksten, komt er op neer dat ze wraak neemt op haar vriendje omdat hij met een ander naar bed is gegaan. De ultieme wraak is dat zelfs zijn platencollectie wordt vernield. En precies dat deed me denken aan hoe ik vroeger omging met Lp’s. Vrienden van me snapten er niets van.

Frank Zappa

Aan de keukentafel kwam het gesprek op Frank Zappa. Onze dochter was een beetje verbaasd dat wij hem kennen. Tja. Een invloedrijk musicus, maar van inmiddels lang geleden. Het was ook geen musicus die top-10 hits uit zijn mouw schudde, zoals tijdgenoot Lou Reed dat wel voor elkaar kreeg.

Een van de nummers die sommigen nog wel kennen is Dancin’ Fool:

Een cynische reactie op het in de jaren 70 opkomende disco-tijdperk. Zelf vind ik Bobby Brown ook echt een aanrader:

Tot zover het verleden. Terug naar 2018:

Ik hoop niet dat u eindigt met zelfmoordneigingen. En ook niet met het idee “dat vroeger alles beter was”. Maar in dit geval…

Dierentuin in Cairo

Alweer jaren geleden waren we op vakantie in Egypte. Met bedoeïenen trokken we door de Sinaï, acht dagen sjokken bovenop kamelen. Of als je geen zin had, ernaast. Waarbij je er al snel achter kwam dat dat gesjok van de kamelen voor mensenkinderen zoals wij flink doorstappen betekende.

Voordat het zover was kwamen we de eerste avond aan in Cairo. De weg naar het hotel ging voor ons gevoel kriskras midden door de stad en na enige tijd passeerden we de dierentuin. Enkele kamelen stonden ons vanachter het hek aan te staren. Ze hadden uitgebreid de tijd want ook later in de avond vorderde de taxi maar langzaam in het drukke verkeer.

In eerste instantie vonden we dat helemaal geen gek gezicht, kamelen in een dierentuin. Maar al snel bedachten we ons toen op de snelweg, of iets wat daarvoor door moest gaan, een kar getrokken door een kameel ons meermalen probeerde in te halen. Een dag later, op weg naar de Sinaï, zagen we onderstaand tafereel:

We vonden het maar wat geestig. Kamelen bleken in Egypte alomtegenwoordig. Opeens vonden we eigenlijk wel gek dat ze ook in de dierentuin waren te vinden. In Artis staan immers ook geen Friese melkkoeien. Maar misschien dat er toch een goede gedachte achter zit.

Wij hebben ons in ieder geval kostelijk vermaakt in de Sinaï. Het is spijtig dat met de huidige stand van het land deze reis eigenlijk geen optie meer is. Aan de kamelen hebben we een heel goede herinnering overgehouden, al waren het dan niet de exemplaren die we die avond in Cairo zagen.