Vertraging met de trein

Als het even kan reis ik met de trein. Zeker naar het westen van het land, met alle bijbehorende files, is het een aangenaam vervoermiddel. Maar af en toe gaat het ook met de trein niet goed. De NS-app laat je gelukkig precies weten wat je te wachten staat:

Tegenwoordig wordt door de NS in de app aangegeven hoe groot de kans is dat je op tijd aankomt. Of niet? Want toen ik eens beter naar dit scherm keek zag ik dat de trein was vertraagd. En inderdaad; om 08:03 precies reden wij Schiphol binnen.  De kans dat ik op tijd, dus 07:55,   aankwam was echter ook nog steeds 100%. Dus volgens de app kwam ik tegelijkertijd om 07:55 en om 08:03 aan. Grappig. Leeft de NS in een parallel universum, vroeg ik mij af. Krijg ik zo op het perron de blauwe of rode pil aangeboden? Of ben ik in een verkeerde pagina van een boek van Stephen King terecht gekomen? Het spookte door mijn hoofd terwijl om mij heen koffers met mensen hun weg zochten naar de gates.

De percentages in de NS-app zijn gebaseerd op historische cijfers en het zou, ondanks mijn bedenkingen, toch zomaar kunnen kloppen. Want stel dat meer dan 99,5% van de treinen op tijd aankomt, dan zou het afgerond nog steeds 100% zijn. We hebben het dan over minder dan 1 op de 200 treinen.

Ik ben een beetje wantrouwig geworden. Hoe “waar” is dat aankomstpercentage eigenlijk? In ieder geval is de rest van de app over het algemeen zeer betrouwbaar en ik maak er veel gebruik van. Jammer dat dat ene getalletje op het scherm het vertrouwen toch een beetje onderuit haalt.

Trump. Is alles al gezegd?

Trump is waarschijnlijk met afstand de president van de VS waarover het meest gezegd en geschreven is ooit. Tot nu toe dan, je weet maar nooit welke president nog komen gaat. Opvallend is dat in de media vaak negatief over Trump wordt geschreven. Zo lees ik graag het NRC en het aantal vierkante meters uitsluitend negatieve berichtgeving over Trump is langzamerhand niet meer te tellen.

Nu kun je veel op Trump aanmerken, dat is zeker. Hoe hij zich gedraagt, hoe hij zich uit, welke maatregelen hij voorstaat, je kunt het er volstrekt mee oneens zijn. Maar gek genoeg, nu de midterms aanstaande zijn, wordt er toch getwijfeld of de republikeinen of de democraten zullen winnen. En dat vind ik dan gek. Kennelijk zijn er heel veel, echt heel veel mensen, die Trump best wel een prima kerel vinden. Misschien juist wel door zijn onorthodoxe gedrag. Of vanwege de maatregelen die hij neemt, waar deze mensen 100% achter staan.

Ik constateer dat de berichtgeving die dagelijks tot ons komt behoorlijk afwijkt van wat kennelijk gemiddeld genomen onder de Amerikaanse bevolking leeft. En dat is een slechte zaak. Inderdaad, je mag Trump een absoluut dieptepunt in de Amerikaanse geschiedenis vinden. Maar tot nu toe is niet de 3e wereldoorlog uitgebroken en zijn ondanks de slechte verhouding met de pers in de VS nog geen kranten of nieuwsstations gesloten, journalisten opgepakt of vermoord. En, nog mooier; je kunt in de VS nog steeds luidkeels roepen wat je van Trump vindt. Vergelijk dat maar eens met de rest van de wereld. Ik ben zelf in genoeg landen geweest om te weten dat dat helemaal niet zo gewoon is in deze wereld. Zelfs in tamelijk sympathiek ogende landen kun je maar beter je mond houden over bepaalde politieke onderwerpen. Binnen no-time beland je in de gevangenis. In een cel naast journalisten die al eerder zijn opgepakt.

Ik moet zeggen dat ik het, vanuit Nederland, op een afstandje, met verwondering bekijk. Kennelijk is de VS zo’n sterke democratie dat ze zich een dergelijke president kunnen veroorloven. Over enige jaren komt er vanzelf weer een ander. Ook dat is in heel veel landen beslist geen zekerheid; genoeg heersers die zichzelf na benoeming voor de rest van hun leven in het pluche parkeren.

Ondertussen raken de verhoudingen verhard en verziekt. Voor het geval u denkt; dat is allemaal de schuld van Trump. Natuurlijk mag u dat denken. Het valt echter wel op dat mensen die hard tegen Trump ageren doorgaans wel van mening zijn dat mensen allemaal gelijk zijn, of op zijn minst gelijkwaardig. Met andere woorden, zou ik dan concluderen; dan zijn we dus allemaal Trump.

Daarnaast wordt toch ook wel angstwekkend veel geroepen, juist ook weer in het anti-Trump kamp, dat we niet moeten uitsluiten maar verbinden. Doe het dan ook, zou ik zeggen. Verbinding begint bij de eerste die zijn hand uitsteekt. “Maar niet naar Trump” hoor ik al in de reacties. Tja, als je alleen je hand uitsteekt naar je vrienden en al degenen waar je het toch al mee eens bent, dan maak je het jezelf wel heel makkelijk. Verbinden begint juist met degenen waar je het niet mee eens bent. En dan kan Trump inderdaad wel eens een heel grote uitdaging zijn, misschien wel de grootste. Begin eens met een aanhanger van Trump. Om mee te oefenen.

De pers, die mij het meeste stoort in de berichtgeving rondom Trump, zou eens bij zichzelf te rade moeten gaan welke rol zij spelen. Die van informatiebron of die van activist. Dat laatste kan heel goed zijn bedoeld maar leidt uiteindelijk tot afkalving van het vertrouwen in de pers. Een heel eenvoudige leidraad zou kunnen zijn: als in een land voor- en tegenstanders ongeveer 50%-50% zijn verdeeld, zorg dan ook voor berichtgeving die 50% negatief en 50% positief is. Dan kom je met Trump en de Brexit aardig uit. Maar bijvoorbeeld rondom klimaatverandering, waar toch geloof ik de meeste mensen wel van overtuigd zijn, is het dan helemaal geen bezwaar om 90% of 95% van de berichtgeving in lijn hiermee te brengen, terwijl nog maar een heel klein beetje ruimte is voor klimaatsceptici.

Ik gun de inwoners van de VS de president die ze zelf kiezen. Het is hun zaak, en er zijn in de geschiedenis al meerdere presidenten geweest waar achteraf de meeste inwoners van de VS niet zo blij mee waren. Er komt vanzelf een volgende. Het moet wel heel raar lopen als wij het als wereld niet overleven. Ondertussen moeten we ons niet gek laten maken en af en toe eens diep adem halen. Heel diep.

Afslag 356

We waren onlangs aan het rondtouren en rondwandelen in Spaans Baskenland. Op een zeker moment, we waren via de snelweg op weg van de een naar de andere plek in dit mooie gebied, passeerden we “Afslag 356”. Wow! dachten we meteen. Want onze afslag had nummer 150. Maar al snel begrepen we hoe afslagen hier worden genummerd. Niet opeenvolgend, dus afslag 1, dan 2, dan 3 etc. , maar aan de hand van het kilometerpaaltje van de snelweg bij de afslag. Handig, want toen wisten we meteen dat we nog een kleine 200 kilometer te gaan hadden.

Het Nederlandse systeem lijkt daarmee meteen in het nadeel. Want daaraan is niet te zien hoeveel afstand er tussen bijvoorbeeld afslag 3 en 4 zit. Een tweede nadeel is dat het lastig is later afslagen weg te halen of toe te voegen. Neem bijvoorbeeld Assen-Zuid. Ten behoeve van het TT-circuit is daar een aparte afslag toegevoegd aan de A28. Nummer 32a. Tja. Dat komt ervan als je de afslagen opeenvolgend nummert.

Maar, bij nader inzien, heeft het Spaanse systeem ook niet een nadeel? We hadden 200 km de tijd om erover na te denken. Zo rond de 120 gereden kilometers hadden we een steekhoudend nadeel bedacht. Want stel dat de snelweg wordt omgelegd? Wat toch niet geheel theoretisch is. Dan heb je opeens een paar kilometer snelweg meer of minder. Hoe dat op te lossen zonder alle afslagen te moeten hernummeren? We vroegen het ons de laatste 80 nog te rijden kilometers af.