Wandelen 2018

Het weer leent zich er nu nog niet direct voor, maar het duurt niet lang meer of het seizoen voor nieuwe wandeltochten begint. Ik heb er zin in. Vroeger had ik een enorme hekel aan wandelen, met name omdat het zo langzaam gaat. Maar ik ben er achter gekomen dat wandelen juist een heel aangenaam tempo heeft. Je hebt de tijd om de hele omgeving te scannen zonder dat je bang hoeft te zijn van de weg af te raken met fiets of auto. Bovendien gaat het veel minder langzaam dan ik ooit dacht. Als je in de verte een kerktoren ziet, dan sta je er binnen een halfuur naast. Nog beter dan een kerktoren vind ik het als een parasol met bijbehorend terras in zicht komt. Daar ben je gek genoeg nog sneller.

Dit jaar gaan we in ieder geval aan het eind van de zomer een paar weken wandelen in Spaans Baskenland, bij de Picos de Europa. De naam doet vermoeden dat dit de hoogste bergen van Europa zijn, maar dat is niet het geval. Behoorlijk ruig is het er wel. Wij gaan er een meerdaagse trektocht doen en daarnaast een aantal dagwandelingen. Ook in Nederland zullen we de nodige wandelingen maken. Zo moeten, na 20 jaar, de laatste paar stukken Pieterpad maar eens worden gedaan. Of, op verzoek van onze dochter, af en toe eens een weekend in Twente, de Achterhoek of Limburg worden gepland. Met andere woorden, of we maar willen ophoepelen.

We zullen zien waar we allemaal terecht komen, maar de benen en schoenen hebben er in ieder geval zin in.

 

De magische voordeur

Mensen gebruiken privé tegenwoordig de meest uiteenlopende IT. Op een smartphone of tablet worden moeiteloos mooie vakantiereizen geboekt, in het café rekeningen gedeeld, maaltijden besteld, online tips gedeeld en wat al niet meer. Ook updates van apps worden zonder problemen geïnstalleerd en daarna gebruikt. Om maar niet te spreken over de digitale tv, sonos/jbl luidsprekers en het via een mobiel aansturen van verwarming en licht.

Maar dan. Dan wordt het maandagochtend en gaan diezelfde mensen naar hun werk. Ze lopen door de magische voordeur en dan… dan hangen ze de rest van de dag aan het functionele infuus. Op een of andere wijze worden de computervaardigheden bij de voordeur vakkundig gestript. Met twee digitale linkerhanden vervolgen zij daarna hun weg naar de werkplek. Key-users en functioneel beheerders in een bedrijf kunnen er van meepraten; de kleinste dingen zoals een onverwacht knopje op een scherm vormen opeens de grootste obstakels. Ik maak veel functioneel beheerders mee die met gemak tientallen procenten van hun tijd kwijt zijn aan dit soort eenvoudige support. Iedereen zegt dat het verhogen van de “zelfredzaamheid” van de gebruikers voor de toekomst een speerpunt is. Maar volgens mij is die toekomst allang begonnen.

En dan kom ik op mijn gedachte op een onverwacht koude zaterdagmiddag: Wanneer zullen we als functioneel beheerders in de situatie komen dat we gebruik gaan maken van de toch echt hoge computervaardigheden van veel mensen? Wat doen wij functioneel nog niet goed genoeg?

Ik denk in ieder geval dat een deel van de oplossing in de gebruikte systemen ligt. Sommige bedrijfssystemen zijn dusdanig droevig van opzet dat een beetje normaal mens de weg wel kwijt moet raken. Het lijkt soms wel boosaardige opzet. Maar bestaan toch zeker ook systemen die best goed functioneren. En dan denk ik stiekem wel eens; was er maar niet zoveel hulp beschikbaar. Want het is natuurlijk wel makkelijk, meteen kunnen bellen, mailen of Whatsappen om a-la-minute hulp te krijgen. Hoef je niet zelf de moeite te doen. Dat zou ervoor pleiten dat key-users en functioneel beheerders wat minder hulpvaardig zouden moeten zijn. En dat stuit me dan ook wel weer tegen de borst, want daar zijn ze nu juist onder andere ook voor. Wat is wijsheid? Of is het gewoon wachten tot de huidige tieners en twintigers massaal op de werkvloer verschijnen. Zij hebben structureel een veel minder grote hulpvraag, en zo zou het door de tijd eenvoudig worden opgelost. Zou het?