Hypnotiserend

Ik ben muzikaal (letterlijk) groot gegroeid in de jaren 70-80. Hardrock, glamour rock, ska, new wave, punk…er was genoeg te kiezen. Ik vond veel verschillende stromingen leuk, maar new wave het meest aansprekend. Dat is mijn hele leven bijgebleven. Grappig genoeg spreekt daardoor hedendaagse muziek van bijv. Editors ook aan.

Als ik terugdenk aan die jaren was, na Talking Heads, waar ik het meest fan  van was, New Order een goede tweede. Een minder bekend nummer van die band is “World In Motion”.

Gemaakt om het Engelse elftal aan te moedigen. Vraag me niet welk kampioenschap of welk jaar. Dit nummer heb ik inmiddels eindeloos veel gedraaid. Ooit had ik eens, als experiment, twee huiskamerboxen dicht bij elkaar gezet, vervolgens naar elkaar toe gedraaid, versterker op 10, hoofd ertussen en juist dat nummer een dik uur in replay modus achter elkaar gedraaid. Het ritme van het nummer komt dan, voor je gevoel althans, niet meer via je oren maar rechtstreeks via je schedel binnen. Dat ik er geen permanente gehoorschade aan over heb gehouden is nog steeds een raadsel. Maar het was…hypnotiserend. Na een uur wilde ik eigenlijk nog langer, heel veel langer, door. De tijd was op, anders…

Ik vind het nog steeds een bijzonder effect dat sommige muziek op je kan hebben. Hypnotiserend. Veruit de meeste muziek is behang, of aardig, of afschuwelijk, of… Maar soms, heel soms, heb je een nummer dat rechtstreeks binnenkomt. Zelfs na zoveel jaar nog.

Ik heb begrepen dat ze in sommige verzorgingshuizen expres de huiskamer zo inrichten zoals de bewoners dat in hun jeugd gewend waren. Met Alzheimer schijn je steeds verder terug in de tijd te moeten gaan om een punt van herkenning te creëren. Op dit moment dus een inrichting uit de jaren 60. Mocht ik ooit in zo’n tehuis terecht komen dan hoop ik dat er een flinke geluidsinstallatie staat. Wat mij betreft draaien ze dan elke dag “World In Motion”. De rest van de wereld is dit nummer dan vast allang vergeten. Maar als ik eenmaal in zo’n tehuis verblijf, ben ik juist andersom de rest van de wereld vergeten. Het lijkt me een perfecte match.

Colombia

Het is januari en in Nederland is het koud. Wij zitten hier in t-shirt en korte broek op een terras met uitzicht op Salento. Een dorp een paar honderd kilometer ten zuiden van Medellín. Van Salento had u waarschijnlijk nog nooit gehoord, maar bij Medellin gaat vast een belletje rinkelen. Colombia dus. En u begrijpt, we zijn bezig met mijn favoriete tijdverdrijf: vakantie. We zijn inmiddels anderhalve week in Colombia en hebben nog bijna twee weken te gaan.

Palmen in de buurt van Salento

Tot nu toe bevalt het land buitengewoon. U kunt zich de reacties voorstellen van familie en vrienden toen wij vertelden naar dit land te gaan. Maar wij hebben een buitengewoon relaxed gevoel hier, ook ’s avonds. Natuurlijk moet je, net als op de meeste andere plaatsen in deze wereld, wel een beetje opletten. Maar de mensen zijn buitengewoon vriendelijk en behulpzaam. Al is dat laatste vaak wel in het Spaans en dat is voor ons nog wel een opgave. We komen veel andere alleenreizende stellen en alleengaanden tegen, dus we voelen ons bepaald niet uitzonderlijk. Wat vooral aardig is; Colombianen zelf zijn op dit moment massaal op reis in eigen land. Het is ook voor hen vakantietijd, en na heel wat jaren van treurnis genieten zij zo te zien met volle teugen van de hernieuwde veiligheid.

Ik meet de toestand van een land wel eens af aan de manier waarop mensen in het verkeer met elkaar omgaan. Eerlijk gezegd had ik vooraf daarvan geen hoge verwachtingen, maar ik moet zeggen…het valt me mee. Met name voetgangers moeten het in veel landen ontgelden, maar het komt hier toch zeker wel een paar keer per dag voor dat auto’s inhouden als je wilt oversteken. Het klinkt misschien niet al te hoog gegrepen, maar vooralsnog is het ver boven het wereldgemiddelde. Ook in de bus, taxi, collectivos en de jeeps waarvan we gebruik maken krijg je niet elke minuut het gevoel dat je einde nabij is. Hoewel er wel opvallend veel aan willekeurige kant en in welke bocht ook wordt ingehaald. Enige echt opvallende is dat de grote hoeveelheid verkeersborden toch op zijn best als suggesties worden opgevat. En waarschijnlijk meer als decoratie worden gezien. Zo zijn er eindeloos veel borden te vinden die een maximumsnelheid van 30 of 40 km/u aangeven. Doorrijden met 80 of 100 km/u, zonder de minste neiging het rempedaal enigszins in te drukken, is echter zonder blikken of blozen de norm.

Transport…

Ook de grote hoeveelheid politie en controleposten bemand door fors bewapende militairen zijn voor ons als gemiddelde Nederlander wel wat ongewoon. Waarschijnlijk nog te wijten aan vroeger tijden. Tot nu toe werd een busje waarin wij zaten eenmaal aangehouden. We zagen al aan de blik van de agent dat er niets klopte van de administratie, maar we mochten toch binnen enkele tientallen seconden doorrijden. Zonder dat de nodige pesos van hand wisselden.

Het meest bijzondere landschap tot nu toe is de Tatacoa woestijn. Hoewel het eigenlijk geen woestijn mag heten omdat het er daarvoor veel te veel regent. Juist die regen zorgt voor een heel vreemd geërodeerd landschap, waar je (voor hoelang nog) gewoon doorheen mag wandelen:

Tatacoa Desert

Genoeg over Colombia, de mensen en de natuur hier. Wij gaan verder met onze reis, morgen naar Medellín. En daarna nog verder naar het noorden, tot aan de kust. We vrezen dat voor we het weten de vakantie alweer is. Maar ondertussen genieten we met volle teugen.

In een mensenleven…

We zijn bezig na te denken over een ander huis. Niet meteen, maar over enige jaren wellicht. Net als het huidige huis waarin we wonen, proberen we het zelf te bedenken en met een architect en aannemer te gaan realiseren. Geheel in de geest van de huidige tijd denken we zeker na over energiebesparing en het voorkomen van het gebruik van fossiele brandstoffen; aardgas dus.

Ik moest bij aardgas terugdenken aan mijn jeugd. Ik ben opgegroeid in Reeuwijk, een dorpje vlakbij Gouda. En in mijn vroege jeugd werd het aardgasveld in Slochteren ontdekt. Na enige jaren waren de leidingen gevorderd tot in onze buurt, want de aanleg duurde natuurlijk even:

In eerste instantie eindigden de aardgasleidingen een kilometer of vier van ons huis omdat wij in een onrendabele kern bleken te wonen. De aanleg van de leidingen zou niet terugverdiend kunnen worden. Enige jaren later werd alsnog de gasleiding aangelegd en kon de plaatselijke kolenboer met vervroegd pensioen.

Grappig genoeg maak je dus in een mensenleven mee dat het aardgas komt, en dat het ook weer verdwijnt. Als je maar lang genoeg leeft natuurlijk. En zo is het met veel zaken in een mensenleven; de stand van zaken op het moment dat je geboren wordt is heel anders als het moment dat je je ogen voor het laatst sluit. Grappig om die twee eens met elkaar te vergelijken. Want ook op het gebied van voedsel, communicatie, vakantie, werk, … er verandert zoveel in maar een jaar of 50, 60 of 80 tijd. Gelukkig maar overigens, want het leven zou anders wel heel veel herhaling bevatten. De laatste gedachte die mij op dit moment bekruipt is dat je je eigen rol in al die veranderingen moet zien te claimen. Wat draag je zelf bij in de periode dat je op de aarde rondloopt? Kun je dat overigens wel sturen, of lopen de meeste dingen gewoon zoals ze lopen? En hoe zorg je ervoor dat je niet gefrustreerd raakt over de dingen die je niet voor elkaar krijgt? Op veel terreinen gaan we vooruit, maar als ik kijk naar politiek en samenleving in de afgelopen twintig jaar heb ik daar toch niet zo’n goed gevoel over. Je zou je er bijna ook mee gaan bemoeien. Maar of dat gaat helpen…