Fotografie met thema’s

Veel fotoalbums lijken erg op elkaar. Dat is niet gek; er zijn nu eenmaal van gebouwen, natuur, en wat al niet, vaak heel mooie foto’s te maken. Maar nogal eens is één plekje het meest ideaal. Voor het gemak staat er dan al een bordje “Take your picture here”. En tja, dan krijg je dus wel een foto die door heel veel andere mensen ook al is gemaakt.

Nu kun je natuurlijk jezelf op elke foto zetten. Daar wordt een foto wel uniek van. Er zijn hele bevolkingsgroepen die dat op grote schaal doen. Ik krijg daar toch wel een kriebelig gevoel van. Volgens mij kun je net zo goed een paar thuis gemaakte selfies combineren met de standaardfoto’s van gebouwen, uitzichtpunten en wat al niet die je van internet kan plukken. Een fotobewerkingsprogramma doet de rest. Kun je gewoon thuisblijven en toch prachtige vakantiefoto’s verzamelen.

Wat wij al jaren doen is elke vakantie een thema verzinnen. Zo hebben we in de VS foto’s gemaakt van kentekenplaten uit alle verschillende staten.

In Ierland hadden we als thema’s “roodharigen”, “begraafplaatsen” en “uithangborden van pubs”:

In Portugal was het, een beetje voor de hand liggend, “blauwe tegels”, en afgelopen voorjaar in Iran “martelaren” en “slapende mensen”. Door daarvan foto’s te verzamelen krijg je uiteindelijk in een fotoalbum heel grappige pagina’s. En tijdens de vakantie heb je ook nog wat extra te doen, je gaat er echt een beetje op “jagen”.

Volgend jaar is het plan om naar Colombia te gaan. Vooralsnog kom ik niet verder dan “Pablo Escobar” en “ontvoeringen”. We hebben zeker nog een half jaar, dus wellicht schiet ons toch nog een ander thema te binnen.

 

Nachtwandelen

Het is inmiddels alweer lang geleden. Mijn huidige vrouw en ik kenden elkaar nog maar net. En dan wil je toch net even andere dingen doen dan gewoonlijk, niet? Ik had het idee opgevat om een stuk van het Pieterpad te gaan wandelen. Maar dan wel ’s nachts. Nu kan het ’s nachts, ook in de zomer, best heel donker worden op het platteland van Overijssel en Gelderland. Het idee was daarom om de tocht te ondernemen bij volle maan.

Vol goede moed trokken we begin augustus naar Holten, het begin van onze tocht. Allereerst gingen we nog uit eten en toen de schemer viel gingen we op pad. De maan verlichtte al snel uitbundig ons pad dus het idee werkte. Totdat, nog voor middernacht, de maan helaas achter de horizon verdween. Op dat moment voel je je toch wel erg een stadsmens met weliswaar een goed gevoel over de natuur, maar net iets te weinig verstand van diezelfde natuur.

Ploeterend in het aardedonker, af en toe bijgelicht door de kleine zaklamp die we gelukkig hadden meegenomen, probeerden we op route te blijven. Mobieltjes met Google maps of OsmAnd bestonden nog niet. We moesten ons dus behelpen met de papieren kaartjes en aanwijzingen op bomen en palen die toch, zo hadden we al snel in de gaten, overdag veel eenvoudiger zijn te vinden.

We hebben het gehaald. Rond een uur of twee ’s nachts zaten we op een verlaten terras in Laren ons eigen meegebrachte bier en chips te consumeren en tegen de ochtend kwamen we in Vorden aan. Tussen de forenzen wachtten we op de trein die ons na het nachtelijk avontuur weer thuis zou afzetten.

Al met al was het een gekke tocht. Maar van alle wandelingen die we tot op heden hebben gemaakt, en dat zijn er inmiddels heel veel, is dit er toch eentje die ons erg is bijgebleven.

 

Zebrapaden in Iran

Onlangs waren we op vakantie in Iran. Ik zal u de reacties van onze familie, vrienden en kennissen daarop besparen. Want Iran, tja…dat land roept op zijn zachtst gezegd verschillende gevoelens op.

Wij hebben ervaren dat er zeker wel het nodige loos is in Iran, maar dat de mensen die er wonen buitengewoon hartelijk en toegankelijk zijn. De hoeveelheid selfies waarop we samen met Iraniërs terecht zijn gekomen is bijna ontelbaar. Heel wat keer kregen we ook spontaan eten, snoep en drinken aangeboden. Al met al was het een ervaring die is aan te raden. Slechts zes uur vliegen vanaf Schiphol kom je in een heel andere, maar ook echt aangename wereld terecht.

Toch was er een ding dat wel opviel. Iraniërs zijn zoals gezegd een prettig volk, zo hebben wij het ervaren. Maar zodra ze achter het stuur kruipen knapt er toch iets.

Deze taxi met lichte schade rondom bewijst het. Opvallend veel auto’s zien er ongeveer zo uit. Gek genoeg hebben wij geen ongelukken gezien. Maar een taxi die op een vierbaansweg in de stad binnen een meter of tien moeiteloos wisselt van de uiterst linker- naar uiterst rechterbaan…het was even wennen. Ook de manier van inhalen, duwen, seinen en toeteren gaf een heel ander beeld van Iraniërs dan wat wij inmiddels gewend waren. Buiten de auto dan. Toppunt was de  avond waarop wij na het eten in twee taxi’s naar het hotel terug werden gebracht. Onze taxi won. Maar wel door op de rondweg tegen het verkeer in te gaan rijden. De tegemoetkomende koplampen werden groter en groter. De taxichauffeur gaf gas. Hij wist de plek waar een gat in de vangrail zat, zodat hij tijdig naar de juiste rijbaan kon wisselen. Wij wisten het niet.

Na dit enige dagen meegemaakt te hebben kon ik het niet laten om aan de reisbegeleidster te vragen: “Waarom hebben ze eigenlijk zebrapaden in Iran?”. Ze keek me even sprakeloos aan, aarzelde, en terwijl ze normaal overal antwoord op had…kwam er nu alleen een glimlach op haar gezicht.

Zebrapaden in Iran zijn voor mij het hoogtepunt van zinloosheid geworden. Er zijn er genoeg, maar ik heb werkelijk niet eenmaal een Iraniër gezien die ook maar de geringste neiging vertoonde een zebrapad te benutten. Iraniërs te voet rekenden duidelijk nergens op voor wat betreft het voorbijrazende verkeer. Sterker nog, het leek wel of ze extra op hun hoede waren en zebrapaden zoveel mogelijk ontweken.

In ieder geval: wij hebben veel gewandeld in Iran, met name in dorpen en steden. Behendig hebben we alle meer of minder gedeukte auto’s weten te ontwijken en een heel bijzondere reis gehad. Maar naast de vele interessante gebouwen, de natuur en niet te vergeten de Iraniërs zelf, zal ik de Iraanse versie van zebrapaden niet snel vergeten.