Als ik nog één keer…

Als ik nog één keer iets zou mogen eten, dan zou dat rijst met bonen met satésaus en biefstuk zijn.

Als ik nog één liedje zou mogen luisteren, dan zou het Talking Heads met “Once in a lifetime” zijn:

Als ik nog één keer op vakantie zou mogen gaan, dan zou ik linea recta naar India gaan. Hoewel ik op dit moment denk dat ik er nooit meer zal komen.

Als ik nog één sport zou willen leren…dan zou ik het niet weten…

En als u iets nog één keer zou mogen doen?

Dubbel paars

Het is al vele jaren geleden. Ik woonde net op mijzelf en bedacht dat het niet moeilijk moest zijn om kunstenaar te worden. Iets creëren dat nog niet bestaat, dat moest toch beslist een eenvoudige zaak zijn. En dat is het ook. Mijn eerste kunstwerk was in een vloek en een zucht bedacht: “Dubbel paars”. Het is helaas in de loop van de jaren verloren gegaan, maar het zag er ongeveer zo uit:

dubbel-paarsU zult misschien zeggen; tja, dat is nogal eenvoudig. Maar bij mij hing het al snel aan de muur, en heeft u hetzelfde aan de muur hangen? Nee? Nou dan.

Overigens bleek de realisatie van dit idee toch nog iets minder eenvoudig dan gedacht. De verfhandel had namelijk wel een pot verf met de kleur paars die ik wilde. Maar die werd kennelijk zo weinig verkocht dat het barstte van de klontjes. En ik wilde natuurlijk wel dat mijn eerste kunstwerk de nodige kwaliteit had. Aldus nam het creatieproces langer in beslag dan ik had vermoed. Maar toen het eenmaal hing…heb ik er jaren zelf met een goed gevoel naar kunnen kijken. Het riep bij bezoekers de nodige reacties op, toch ook een teken dat het met mijn kunstenaarschap-in-de-dop de goede kant op ging.

U begrijpt, mijn kunstenaar carrière is toch gestrand. Op het gebied van verf en doek was dit mijn eerste en enige productie. Een echt collectorsitem zult u zeggen. Maar uiteindelijk zijn collectorsitems gek genoeg altijd van een kunstenaar die juist meer stukken produceert. U heeft uw kans gehad, ik heb er mijn genoegen uitgehaald. En het leven heeft verder een heel andere loop genomen.

 

 

Be happy or die

We hebben het in Nederland beter dan ooit.
We hebben het in Nederland beter dan ooit.
We hebben het in Nederland beter dan ooit.
We hebben het in Nederland beter dan ooit.
We hebben het in Nederland beter dan ooit.
We hebben het in Nederland beter dan ooit.
(tot in het oneindige te herhalen)

Maar het lijkt wel of steeds meer mensen het gevoel hebben dat ze het helemaal niet goed hebben. Dan kun je nog zo hard roepen “We hebben het in Nederland beter dan ooit”, maar dat gevoel blijft… Goed of niet goed blijft natuurlijk relatief. Het kan allemaal vast nog veel beter. Dat is het nastreven waard. Maar ja, als we daardoor straks nog meer gaan mopperen, klagen, …. dan kunnen we beter terug naar de tijd dat er veel minder werd geklaagd. De tijd waarin de meeste mensen op het land werkten en bepaald niet al te oud werden.

Naar mijn gevoel kun je onvoorstelbaar gelukkig worden en blijven als je zelf iets weet te bereiken. Waar je zelf van profiteert. En wie weet ook je omgeving: familie, vrienden, collega’s of buren. Maar in eerste instantie mag je best alleen aan jezelf denken. Waarom geeft zelf iets doen, zelf iets bereiken, zo’n goed gevoel? Terwijl dat als je je hand ophoudt, en iemand je hetzelfde geeft, je dat gevoel al heel snel kwijt bent? Tja, wie zal het zeggen.

En in Nederland, en dat is toch heel mooi, hebben heel veel mensen heel veel kansen. Zijn die kansen eerlijk verdeeld? Nee, niet bepaald. Ben je toevallig bij bepaalde ouders geboren, in een bepaalde wijk, dan heb je zeker een beroerdere uitgangspositie. Maar ook vanuit die mindere uitgangspositie kun je precies hetzelfde doen: iets bereiken. En ook dan word je een gelukkiger mens.

Wat is een prima manier om voortdurend ongelukkig te zijn? Dat volgt logischerwijs uit het bovenste. Als je jezelf voortdurend vergelijkt met anderen, met meer geluk dan jij, met meer spullen, een mooiere partner, wat dan ook…. dan BEN je niet ongelukkiger, dan MAAK je je zelf ongelukkiger. En daarvoor is het leven misschien net iets te kort.

 

 

 

 

Die Antwoord

Die Antwoord is een, tja, hoe kun je dat nu goed zeggen, “iets” wat muziek maakt. Laten we het er op houden dat het hiphop is. Afkomstig uit Zuid Afrika. Ze hebben inmiddels opgetreden op heel wat grote festivals. En roepen elke keer de meest uiteenlopende reacties op. Van hysterisch blij tot grote afschuw. Oordeel zelf aan de hand van een deel van dit live concert (hoewel over dat “live” sommigen al struikelen):

Gek genoeg wordt het beter naarmate je het vaker luistert. Tenminste, voor sommigen dan. Ik wel. Ik vind het fascinerend. Hoe een dergelijke performance je toch weet te raken. Misschien heeft u het met andere muziek. Maar het blijft toch heel bijzonder dat je nog zo’n fraaie koffiemachine kunt kopen,  je zult daar nooit echt door geraakt worden. Heb je het over muziek, dan lukt dat moeiteloos. Positief of negatief. En dat is toch een aardige gedachte op een luie zondagochtend.

Gelijkheid en gelijkwaardigheid

Laat ik eens een brisant onderwerp ter sprake brengen. Over gelijkheid en gelijkwaardigheid. En ik stel maar even vooraf, het is niet mijn bedoeling u op stang te jagen. Dus mocht u gaandeweg het lezen toch een vervelend gevoel krijgen, klik dan gewoon weg. Aan de andere kant, als u doorleest tot het einde kan u wel eens een verrassende wending te wachten staan. En nu niet meteen gaan scrollen naar het einde…

Eerst maar eens over gelijkheid. Er zijn mensen die de mening zijn toegedaan dat alle mensen gelijk zijn. Dat lijkt me in de praktijk toch wel erg lastig vol te houden: er bestaan immers mannen en vrouwen, lange en korte mensen, mensen met diverse huidskleuren, jong en oud…met andere woorden, eigenlijk is geen mens gelijk aan een ander. Zelfs een eeneiige tweeling is niet geheel gelijk aan elkaar.

Maar…is dan doorgaans het vervolg, mensen zijn misschien niet gelijk, ze zijn wel gelijkwaardig. Dat bedoelen de meeste mensen ook eigenlijk als ze zeggen: “Alle mensen zijn is gelijk”. Daar is zeker iets voor te zeggen; dat elk mens eenzelfde “waarde” heeft. Naast het feit dat dit een aantrekkelijk, en ook heel menselijk idee is, heeft het ook wel een historische basis. Er zijn in het verleden genoeg pogingen gedaan om aan de hand van allerlei kenmerken mensen in groepen te verdelen. En meteen daarop natuurlijk te oordelen dat de ene groep toch werkelijk een beter soort mensen bevatte dan de andere. Je hoeft daar echt niet alleen voor naar de Tweede Wereldoorlog en het nazisme terug te kijken. Met andere woorden, het idee van gelijkwaardigheid van alle mensen heeft ons verlost van dit soort nare ideeën uit het verleden.

Toch zijn er helaas ook wel een paar problemen met dat idee van gelijkwaardigheid. Ten eerste komt dat door mensen als bijvoorbeeld de Belg Marc Dutroux. Voor degenen die deze man niet kennen: Marc Dutroux heeft in de jaren 90 van de vorige eeuw meerdere meisjes ontvoerd, vastgehouden, verkracht en vermoord. Nu is op mij en u als mens vast ook wat aan te merken, maar het is overduidelijk dat ik mezelf niet op één lijn kan stellen met een dergelijk mens. En ik denk dat voor u hetzelfde geldt. Dat zit natuurlijk in het gedrag van die Marc; of hij dezelfde lengte heeft als ik zal me een zorg zijn. Of de schoenmaat. Of de kleur van zijn haar. Maar door wat hij gedaan heeft lijkt het me heel logisch om te zeggen: Ik vind dat ik een beter mens ben dan hij.

Vervolgens is er nog een tweede probleem met gelijkwaardigheid. Daarvoor neem ik u mee in het volgende gedachtenexperiment. Stel dat er twee personen bestaan die, hoe je er ook tegenaan kijkt, op welke manier je ook oordeelt, exact maar dan ook echt exact gelijkwaardig zijn. We noemen ze voor het gemak verder persoon A en persoon B. Stel nu dat persoon B het idee krijgt om haar leven te beteren. Zij gaat bijvoorbeeld veel vrijwilligerswerk doen, beter letten op voeding, proberen minder grondstoffen van deze aarde op te maken zodat er meer overblijft voor degenen die na haar komen….afijn, zo zijn er wel 100 dingen waar zij zichzelf in gaat verbeteren. Nu zal niet iedereen het met al die ideeën eens zijn. Maar aan de andere kant; het is zeker mogelijk een beter mens te worden toch? Dan komen we echter in een spagaat terecht. Want stel dat persoon B ook maar één millimeter een beter mens is geworden dan de persoon B die ze eerst was. Dan zijn helaas persoon A en persoon B op dat moment niet gelijkwaardig meer. Of andersom geredeneerd, en dat is misschien nog wel de meest wrede conclusie die te trekken is: als alle mensen op elk moment en altijd gelijkwaardig zouden zijn, dan is het ook voor geen mens mogelijk een beter mens te worden (van “meer waarde” te worden), hoe deze ook zijn of haar best doet.

De conclusie die uit bovenstaande onvermijdelijk boven komt drijven dat mensen niet gelijk zijn, en ook niet gelijkwaardig. Is dat een ramp? Welnee. Het wordt pas een ramp op het moment dat we mensen aan de hand van allerlei eigenschappen in groepen gaan opdelen en aan die groep een waardeoordeel gaan hangen. In plaats van het soms wat drammerige benadrukken van gelijkheid of gelijkwaardigheid zou het veel beter zijn als we het unieke van elk mens benadrukken. En dan ligt zeker de weg open om te zeggen, als de ene mens tegen de ander: Ik vind jou leuk / aantrekkelijk / goed / wat dan ook. Maar ook: Ik vind jou stom / ik wil niks met jou te maken hebben / wat dan ook. Juist door de uniekheid per persoon zijn waardeoordelen over die persoon, waarbij je toch feitelijk een ander mens als meer of minder dan jezelf ziet, helemaal geen probleem meer. En dat vind ik in ieder geval een mooie gedachte om mee te eindigen.